Blog ik het of blog ik het niet

“Waarom begin je geen blog, doe eens iets met dat schrijven.” Mijn lieve Bas zegt het al jaren. En jarenlang zei ik “bwa nee”. Tot ik vorig jaar plots dacht ‘waarom begin ik eigenlijk geen blog’.

Mijn bio op twitter vertelt dat ik belachelijk veel tijd doorbreng op het openbaar vervoer. Alleen al met wat ik daarop meemaak kan ik een boek schrijven. En lezen, mijn tweede grote liefde, daar valt ook het een en ander over te zeggen. Om over mijn eerste grote liefde nog maar te zwijgen, het boek over die echtgenoot van mij schrijft zichzelf. En dan is er nog mijn ziekte. Een donker en lelijk maar groot deel van mezelf. Meer dan stof genoeg dus, waarom dan geen blog?

Eerlijk?
Omdat ik niet durf. Omdat ik bang ben.

Taal is mijn ding, mijn tweede natuur bijna. Ik hou van taal, ik speel ermee. Dat is altijd zo geweest. Lezen, spreken, schrijven, doe iets met woorden en ik ben fan. Dat moeder natuur bij mij vergeten is dat er zoiets bestaat als wiskunde en wetenschappen, heeft ze ruimschoots gecompenseerd met de liefde en aanleg voor taal. En net omdat ik me daarvan bewust ben, kom ik er niet mee naar buiten.
Angst.

Wat als ik het zelf niet goed genoeg vind en dan ga twijfelen aan dat ene talent waar ik fier op durf zijn? Wat als anderen helemaal niet zo overtuigd zijn en ik daardoor ook dat beetje zelfzekerheid verlies?
Angst.

En dan toch een eerste blogpost. Waarom? Omdat het moet, want dat maakt het makkelijker. Daarom waren schoolopdrachten nooit een probleem, omdat het moest. Ik kon twijfelen zoveel ik wou, maar zou uiteindelijk toch moeten inleveren, angst of geen angst.
Maar van moetes dus, een opdracht van mijn psycholoog. Ja, ik heb een psycholoog, hoe cool is dat?! En de mijne is dan nog jong ook, en knap. Dat maakt onze wekelijkse gesprekken behalve verhelderend en een opluchting nog verrassend aangenaam ook want ja, het oog wil ook wel wat.

In eerste instantie is het gewoon een opgelegde oefening. Een eerste blogpost, daarna zien we wel.

Misschien blijft het hierbij.
Misschien ga ik door, voor mezelf.
Misschien blijkt het heilzaam voor mijn angst en ebt ze langzaam weg.
Misschien smijt ik dit bericht wel gewoon publiek en komt er een tweede en een derde.
Misschien groeit deze oefening uit tot een echte blog.
Misschien niet.

Advertenties

5 thoughts on “Blog ik het of blog ik het niet

  1. dag Annelies,

    via de verhalen van je mama ‘ ‘( een collega Nederlands), ben ik op de hoogte van je situatie die bij mij vooral respect oproept voor de manier waarmee je er mee omgaat .Aan moed en talent om te verwoorden wat je ervaart, ontbreekt het je duidelijk niet .Waar het je momenteel ontbreekt aan lichamelijke kracht, word je toch gedreven door een enorm sterke mentale kracht.Prachtig en bewonderenswaardig.Blijf geloven in die kracht die je er zeker bovenop zal helpen !

    Liefs,

    Magda

  2. Bloggen gewoon ! Je merkt het meteen … die liefde voor woord en tekst !
    … een tool jou-op-het-lijf-geschreven ! Warme dikke knuffel xx

  3. Jij bent de meest moedige meid die ik ken. Heel veel respect Annelies en een warme knuffel.
    By the way, je schrijft ook prachtig, heerlijk om te lezen.
    Dikke kus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s