Let’s get this party started!

Naar het schijnt wordt iedereen het op een bepaald moment beu, ga je er tegenop zien, hoop je dat niemand eraan denkt zodat je het zelf onopgemerkt kan laten passeren. Maar voorlopig is het voor mij nog steeds iets om naar uit te kijken, zoals vroeger als kind naar Sinterklaas. Als de dag voorbij is, begin ik heel stilletjes af te tellen tot het weer van dat is. Ik ben meestal weken van op voorhand een beetje nieuwsgierig, zenuwachtig naar wat er me te wachten staat.

Verjaren.
Voor mij is er weinig leuker dan dat.
Ik werd zevenentwintig dit jaar. Toen Bas zevenentwintig werd vond hij dat vreselijk. Hij voelde het aan als het moment waarop ‘zijn jeugd’ voorbij was. Geen Go-Pass meer, geen kortingen in allerhande musea. Neen, plots ben je ‘volwassen’, een volwaardig deel van de maatschappij. Dat die kortingen eigenlijk allemaal wegvallen vanaf zesentwintig heb ik toen maar verzwegen, wat niet weet niet deert. Ik moet zeggen dat ik zijn gevoel helemaal niet deel, en eerlijk gezegd ben ik er nogal zeker van dat ik niet snel moeite zal hebben met een jaartje ouder worden.
Als kind had ik zelden vriendinnen van mijn eigen leeftijd of jonger, wat maakte dat ik me altijd net iets ouder voelde dan ik in werkelijkheid was en altijd en overal de jongste was. In dat gezelschap mocht ik ook al vrij snel uitgaan, omdat mijn mama wist dat ik in goeie handen was.
Op mijn zestiende begon ik dan een relatie met Bas. Hij is vijf jaar ouder dan ik, net als de meeste van zijn vrienden waarmee ik begon op te trekken. Veel kans om me oud te gaan voelen heb ik dan ook nooit gehad.
Aangezien mijn man altijd vijf jaar ouder zal blijven, ben ik gedoemd voor altijd het jonge kuikentje te zijn. Enkele jaren geleden vond ik dat vervelend, ik had het gevoel dat ik nooit als ‘volledig’ werd aanzien. Maar stilaan begin ik ook de voordelen van dat jonger zijn aan te voelen. Ik kon Bas plagen toen hij zevenentwintig werd en daar, laat ons eerlijk zijn, nogal overdreven op reageerde. Ik was de troostende schouder toen hij dertig werd, DERTIG, dat is echt stokoud als je zelf pas vijfentwintig bent! Nu is hij tweeëndertig, dat is zelfs al richting vijfendertig hé, voor je het weet ben je veertig, VEERTIG.
En ik zit nog rustig op tram 2. Best een aangename positie hoor, de mijne. Al die zogezegd moeilijke leeftijden maak ik al van dichtbij mee jaren voordat ik er zelf aan toe ben, en dan is het helemaal niet erg meer als het jouw beurt is. Een mens wil uiteindelijk ook niet eeuwig puber blijven, toch?

Dit jaar werd een verjaardag om niet snel te vergeten.
Je weet, of je weet niet, dat ik al meer dan een half jaar thuis zit. Ik kan niet veel meer buiten komen, en dat vreet aan me. Toch wilde ik graag iets doen voor mijn verjaardag. Ergens een drink of een feestje geven kon natuurlijk niet, tenzij ik zelf afwezig bleef maar dat vond ik dan weer wat raar. De enige mogelijkheid was om bij ons thuis iets te organiseren.
Mijn eerste idee was om voor een hele bende te koken, samen te eten en iets te drinken. Gelukkig heb ik een man die begint te rologen als ik met ondoordachte en onuitvoerbare ideeën op de proppen kom, en die me aan het verstand kan brengen dat ik misschien beter energie steek in het genieten van het feestje zélf dan aan de voorbereiding ervan.
Uiteindelijk werd het een soort van selfservice-verjaardags-bedankings-bijeenkomstfeestje, voor een aantal van de vrienden waarop ik de voorbije moeilijk maanden/jaren altijd kon rekenen. Ik bakte cake, stuurde Bas naar de winkel om een massa snoep, chips, koekjes, drank en fruit. Fruit voor sangria wel te verstaan.
Het was een eeuwigheid geleden dat ik middernacht nog eens meemaakte, maar het lukte. En hoe. Verdoofd van pijnstillers, en alcohol, zag ik de vrienden lustig de nacht in dansen op allerhande, maar voor het overgrote deel foute, muziek. Zelden zag ik zoveel mensen zo enthousiast shaken op de Backstreet Boys. Zalig!
Ik bleef tot het bittere eind op de zetel liggen, en ik genoot met volle teugen. De pijn was niet te harden maar het plezier overheerste. Ik koos bewust om niet naar bed te gaan. Ik wilde erbij zijn. Dansen lukt niet meer, bewegen ook niet, maar dat hoeft ook helemaal niet, zo blijkt. Als je vrienden hebt zoals de mijne dansen ze met plezier voor jou erbij, steken ze zich vol met je cake en knuffelen ze je de hele avond plat. Niemand mist de Charlatan, of de beats van Club 69, want bij jou vinden ze het zeker even leuk. Iedereen vertrok met een grote glimlach, bij de ene al wat schever op de mond dan bij de andere.
Mijn gigantische pot sangria was leeg, de flessen gin eveneens. De volgende dag vond ik een woonkamer met glazen, komkommers, limoen en schaaltjes van pistachenoten overal. En toch een heel duidelijk zweem van opruimen, want zo zijn ze dan ook weer, hulpvaardig.
Recupereren duurde een tweetal weken. Ja. Hmmm, twee. Twee weken afzien, platliggen op de zetel en pillen slikken, veel meer zat er niet in. Maar spijt? No way. Medisch gezien maakte ik een ongelooflijk domme keuze, maar als ik mijn hart volg doe ik volgende keer exact hetzelfde. Soms ben ik namelijk liever dom en gelukkig dan verstandig en ongelukkig.

En dan de cadeaus. Want hoe je het ook draait of keert, die horen erbij. Het klopt dat mijn vrienden dicht bij mij hebben het mooiste geschenk is, maar toch, zo een extraatje op je verjaardag is ook weer niet verkeerd, toch?
Vanaf een bepaalde leeftijd krijg je geen ‘foute’ cadeaus meer. Dingen waar je niks mee kan doen, of die meteen naar een kast verhuizen en daar staan te verstoffen tot het einde der tijden. Je krijgt er meestal minder dan vroeger, maar ze zijn wel stuk voor stuk perfect voor jou.
Boeken voor een boekenwurm, sushiplankjes voor een sushiaddict, vlees en een boek voor het maken van de perfecte gehaktbal voor een plezierkok, een keukenrobot van de mama om de zware keukentaken van me over te nemen, en kruiden voor de tuinvrouw in mij die ik al een tijdje naar buiten wil laten.
Van Bas kreeg ik een verwenweekend cadeau. Wij twee, enkele dagen Kortrijk. Geweldig was het. Overnachten in een wellness hotel, twee dagen kuren, ontbijt op bed, een hilarisch avondmaal met crappy bediening, een uurtje shoppen en een dikke ijs om af te sluiten. En dat alles in het meest fantastische gezelschap ter wereld, wat wil een mens nog meer. Moet ik nog zeggen dat ik zot ben van mijn lieve man?
Over anderhalve week is het weer prijs, dan ga ik op verrassingsweekend met ‘de meiskes’. Ik weet nog van niks. Behalve dat ik een bikini, zonnecrème, een parasol en een fietspomp moet meenemen. En dan als tip nog een serie emoticons waar ik kop nog staart aan krijg. Als iemand me kan helpen ontcijferen wat een paard, krokodil, sneeuwman, walvis, zon, taart, gelakte nagels, en taart met elkaar gemeen hebben? Be my guest!
Ik brand van nieuwsgierigheid en kan niet wachten tot we 8 dagen verder zijn en ik mag vertrekken naar een nu nog onbekende bestemming.

Ik kan ze niet genoeg bedanken, mijn vrienden. Niet alleen voor mijn verjaardag natuurlijk, maar voor elke dag. Ik zou hen op elke gelegenheid willen zeggen hoeveel ze voor mij betekenen, hoe graag ik ze wel zie, stuk voor stuk, hoe belangrijk ze allemaal voor me zijn, hoe zij diegene zijn die me recht houden als ik het moeilijk heb. Maar dat hebben ze niet graag. Voor hen is het blijkbaar allemaal vanzelfsprekend, maar voor mij is het heel bijzonder.
Daarom zeg ik het toch, want het is waar. En de waarheid mag gezegd worden heeft mijn mama mij geleerd. Ze komt ook uit een kindermond, maar daar kom ik met mijn zevenentwintig lentes waarschijnlijk net niet meer voor in aanmerking.

Ik kan hieruit alleen maar concluderen dat verjaren de max is. Voorlopig toch, en hopelijk nog voor een tijdje.
En dat mijn vrienden de allerbeste vrienden zijn die een mens zich kan wensen.
En dat ik een gelukzak ben.

Advertisements

One thought on “Let’s get this party started!

  1. Allerliefste verjaarder!

    Dat je er twee weken moest van bekomen, dat zou ik zo graag anders willen, wees daar maar zeker van.
    Maar dat het een fantastisch feest, dat weet ik even zeker. Echt jong, dat was de max. Ik heb nog nooit zo staan dansen in iemand living. De kalkplekken waren een mooi souvenir.
    Ik tel nu al samen met jou af naar volgend jaar!
    O ja, wat binnen 8 dagen betreft, heb ik nog een tip: slagerij. Jipjip.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s