Twee maal drie is vier wiede wiede wie en twee is negen

Ik ben weer gaan studeren.
Sinds kort.

Eigenlijk heb ik altijd graag gestudeerd.
Nu ja, altijd, ik heb ook wel mijn moeilijke jaren gehad. Met name het vijfde middelbaar was niet meteen mijn favoriete tijd. Ik was in augustus van dat jaar een relatie begonnen met Bas, die toen zijn laatste jaar hogeschool afwerkte, en ik had het allemaal wel een beetje gehad. Ik vond mijn draai niet meer op school, ik wilde wel studeren maar het leek maar niet te lukken. Ik had moeite met mezelf, met het leeftijdsverschil tussen mij en mijn lief en het daarbij horende verschil in leefwereld. Als ik er nu op terugkijk eigenlijk met alles zo een beetje. De leeftijd zeker?
Alleszins, aan het einde van het schooljaar kreeg ik een behoorlijke opdoffer. Twee vakantietaken, en de mededeling dat het geen haar had gescheeld of ze hadden me een C-attest gegeven.
Wat? Ik? Blijven zitten?
Ik had nog nooit noemenswaardige problemen gehad op school. Na de lagere school was ik nooit meer de eerste van de klas geweest, dat niet, maar ik bengelde ook nooit aan het staartje. En nu dit?
Die reality-check bleek voldoende. Een extra jaar middelbare school was wel het laatste wat ik wilde. Ik was klaar om van huis weg te gaan, zelfstandig te gaan wonen, onder moeders vleugels vandaan. Dus begon ik terug te werken. Ik zette mijn schouders eronder en telde af naar het einde van het schooljaar. En alles liep op rolletjes. Meer nog, ik scoorde in mijn zesde jaar hoger dan in de vijf voorgaande. Opdracht volbracht.
Dag College! Dag Sint-Niklaas! Dag kerktoren! Ik ben ermee weg!

Samen met de opluchting dat ik mijn vleugels kon uitslaan keerde ook de studiegoesting terug.
Vanaf het moment dat ik aan de hogeschool begon voelde alles anders. Er was wel de druk van taken en examens, maar voor de rest had ik het gevoel dat alles nogal natuurlijk verliep, dat alles was zoals ik het zelf wilde. Ik plande mijn dagen, weken, maanden zelf in en leefde het leven aan mijn eigen tempo. Hier en daar was er wel een vak dat ik minder graag deed, maar over het algemeen studeerde ik wat me interesseerde, wat het allemaal een heel stuk aangenamer maakte.
De schrik die de docenten ons probeerden aan te jagen over de grote hoeveelheid leerstof hield me maar heel kort in de ban, dat zou ik wel zien als het zover was. Op voorhand studeren was niks voor mij, daarvoor stond het studentenleven me net iets te hard aan. Al hoef je dat laatste ook niet te overdrijven hoor, want na een maand op kot was mijn zichtrekening leeg en bracht ik de avonden veelal op kot door. Avondjes film en tv kijken met kotgenoten, of met mijn beste vriendin Deborah gibberen tot in de vroege uurtjes.
Maar van zodra de blok begon was ik één en al discipline. Schema maken, schema volgen en klaar. Het strenge College-regime van het middelbaar had me dan blijkbaar toch iets bijgebracht. Tijdens de blokweken ging ik ook weer even thuis wonen, om volop te kunnen profiteren van moeders verwennerijen. Toen ik in mijn eerste jaar slaagde met onderscheiding, besefte ik hoe weinig ik eigenlijk had gestudeerd. Ik twijfelde of ik er niet te snel van overtuigd was geraakt dat ik de discipline miste om een universitaire studie aan te vatten. Ik overwoog mijn studie stop te zetten en me alsnog aan de universiteit in te schrijven, maar deed het uiteindelijk niet. De voornaamste reden daarvoor was het feit dat het zo makkelijk ging. Ik zou na drie jaar een hoger diploma hebben, en dan zou ik wel verder zien. Alleen kon toen niemand voorspellen dat mijn gezondheid op twee jaar tijd zo’n enorme duik zou nemen.

Aan het einde van het derde jaar Orthopedagogie werd ik rolstoelafhankelijk. Bas en ik reisden voor de eerste keer naar Zwitserland voor een experimentele behandelingsmethode. Op weg terug naar huis passeerden we de campus van mijn school, op de dag dat de resultaten werden uitgedeeld. Ik herinner me nog goed dat de stagecoördinator, Patrick Pevenage, onze auto zag stoppen en naar buiten rende om me met een grote knuffel mee te delen dat ik geslaagd was met onderscheiding, en net een half punt te weinig had gescoord voor een grote onderscheiding.
Op dat vlak was ik wel met mijn gat in de boter gevallen.
Ik had mijn studie nooit kunnen afwerken zonder goodwill en inzet van de school, zonder medeleven voor mijn situatie, zonder coördinatoren die het de moeite waard vonden om voor elke student afzonderlijk uit te zoeken wat ze konden doen om tegemoet te komen aan diens specifieke situatie. Ook de oprecht gemeende blijdschap die ik bij de docenten kon zien en voelen toen ik mijn diploma ging afhalen staat me nog vers in het geheugen gegrift.

Omdat ik bijlange na nog niet uitgestudeerd was na drie jaar hogeschool, besloot ik me in te schrijven aan de universiteit. Ik wilde een schakelprogramma gaan volgen om uiteindelijk, na nog eens drie jaar, af te studeren als Master in de Pedagogische Wetenschappen.
Alleen liet mijn gezondheid een normaal studietraject op dat moment niet toe, ik zou alles via thuisstudie moeten verwerken omdat ik niet mobiel was. En dat probeerde ik.
Elke dag, het hoofdeinde van het bed rechtop en een inschuiftafeltje met laptop. Ik studeerde vol overgave, ik moest en zou het halen, maar deed het uiteindelijk niet. Mijn lichaam was te zwak. Tijdens de eerste examenperiode hield ik het voor bekeken, omdat ik het fysiek niet meer aankon. Alweer een teleurstelling, studeren was toch iets waar ik goed in was?

Een jaar, en weer wat behandelingen, later besloot ik om voor een tweede Bacheloropleiding te gaan. Na een verkort traject van anderhalf jaar had ik mijn tweede diploma, Sociaal Werk, op zak. De studiemicrobe bleef kriebelen, maar de goesting om aan ‘het leven’ te beginnen kriebelde nog net iets harder.

Bas en ik woonden op dat moment al enkele jaren samen en ik was de afhankelijkheid een beetje beu geworden. Ik wilde zelf mijn geld verdienen en mijn deel van de kosten dragen. Ik wilde niet meer te pas en te onpas thuis om geld gaan bedelen omdat ik, als student, het leven van een werkende vrouw leed. We zouden binnen een half jaar ook trouwen, wat voor mij een extra reden was om ‘er een schup in te geven’.
Dus ging ik op zoek naar werk. En dat vond ik. Ik werd coördinator van de dienst Alternatieve Gerechtelijke Sancties (AGS) in Aalst, waarmee ik wil zeggen dat ik de begeleiding deed van mensen met een werkstraf. De dienst bestond nog niet in Aalst, een ware uitdaging dus om het zelf uit de grond te mogen stampen. Ik zette er mijn schouders onder en na enkele maanden draaide de molen behoorlijk.
Eigen stoef stinkt, maar af en toe een klein beetje fier zijn op jezelf mag toch, niet?

Ik werk nu nog steeds in Aalst. Nu ja, werken.
Sinds maart 2013 ben ik voltijds in ziekteverlof, mijn lichaam heeft het opgegeven. Meer dan waarschijnlijk zal ik nooit meer in staat zijn mijn functie opnieuw op te nemen, en dat doet pijn. De dienst AGS is mijn kindje, en dat heb ik moeten afstaan.
De eerste maanden thuis waren de hel. Ik voelde me nutteloos, kwaad, verdrietig, ik voelde me bijna geen mens meer. Werken is zo ontzettend belangrijk in onze maatschappij.
Wie ben je nog als je niet werkt, wat heb je nog te bieden?
Nu lukt het me aardig om het uit mijn hoofd te zetten, ik heb er simpelweg geen ruimte voor. Werken is geen optie momenteel, dus welk nut heeft het om elke dag te huilen over het feit dat het niet lukt?
Heel simpel. Geen.
Maar dat werken even the last thing on my mind is, wil niet zeggen dat ik me wil neerleggen bij het gevoel waardeloos en leeg te zijn. Ik heb het nodig om mijn hoofd te kunnen gebruiken, om te moeten nadenken. Anders ben ik niet volledig, of zo voelt het toch.
Ik heb altijd graag gestudeerd en altijd graag gewerkt. Mijn dagen thuis slijten was nooit echt een levensdoel. Dus moest ik ervoor zorgen dat ik dat kon vermijden.

En daarom ben ik weer gaan studeren.
Iets dat mijn kansen naar de toekomst zou kunnen vergroten.
Iets waarbij ik mijn lichaam zo veel mogelijk kan sparen.
Iets dat ik overal kan doen.
Iets waar mensen altijd en overal nood aan hebben, en op de één of andere manier nood aan zullen blijven hebben.
Boekhouden.
Ja echt, ik, boekhouden. Ik die altijd een hekel had aan alles wat enigzins exact was en/of te maken had met cijfertjes. Tweehonderdvijftig bladzijden vanbuiten blokken, geen probleem. Maar vraag me niet twee getallen van meer dan twee cijfers bij mekaar op te tellen want ik sla tilt.
Ik heb me gestort op de meer administratieve kant van het werkleven.
Afgaande op de dagelijkse staat van ons huis zou ‘pietje precies’ niet meteen het eerste woord zijn dat in je opkomt om mij te beschrijven, maar binnen de werksfeer bleek ik het raar maar waar wél in me te hebben.

Voorlopig heb ik geen doel voor ogen, ik zie wel. Ik ben blij dat ik iets heb om mee bezig te zijn, iets dat ergens naartoe gaat en waar ik mezelf mee verrijk. Elke dag een kwartiertje studeren is momenteel het maximaal haalbare. Maar ik doe het. Traag maar zeker.
Zonder druk. Zonder moetes.

Ergens is er wel de hoop dat ik binnen afzienbare tijd misschien sterk genoeg ben om een paar uurtjes per week te gaan meehelpen met de administratie in een leuk bedrijf. Ik zou graag weer met een voet in het werkleven staan, al is het er maar één, of zelfs een teen.
Terug contact met collega’s, want dat mis ik enorm. Praten over faits divers, klagen over het wangedrag van onze mannen of onze kinderen (?), enthousiast delen wat je het voorbije weekend hebt gedaan, of wat er op je zenuwen werkt.
Mijn hoofd breken over een probleem waar ik niet meteen een antwoord op heb, mijn hersenen gebruiken, mijn hoofd pijnigen en fier zijn als ik het antwoord vind, me nuttig voelen omdat ik met iets bezig ben dat zin heeft.
Vooral dat laatste eigenlijk.
Me weer nuttig voelen.
Nodig zijn.

Daarom ben ik weer beginnen studeren.
Sinds kort.
Want twee maal drie is vier
wiede wiede wie en twee is negen
richt de wereld in wiede wiede naar mijn eigen zin.

Advertisements

One thought on “Twee maal drie is vier wiede wiede wie en twee is negen

  1. Goede voornemens? Bwa ja… – Want alli 't is toch waar zeker?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s