Dit is wat ik voel, denk ik. Of niet?

Voor ik ziek werd was alles veel eenvoudiger.
Alles. Zelfs emoties.
Nu lijk ik nergens meer zeker van te zijn, of ik durf het niet te zijn.
Ik ben de baas niet meer.
Niet over mijn lijf, en ook niet over mijn gevoelens.
En dat is bijzonder stresserend.
Ik heb een constante druk op mijn schouders, een druk die ik meedraag en die het allemaal nog moeilijker lijkt te maken dan het al is.
Dit gevoel viel me vorige week in als een bom.
Zo sterk dat het aanvoelde als een noodzaak om erover te schrijven. Ik moest het doen, geen ontkomen aan. Het gevoel was zo sterk, zo reëel dat ik er onmogelijk onderuit geraakte.
En hier is het dus.
Dit is wat ik (denk te) voel(en).

Eind november kreeg ik voor de vierde keer een dosis ketamine, meer daarover hier.
Na twee dagen bekomen van mijn nachtje ziekenhuis en het lichamelijk aanpassen aan het middel voelde ik me goed, verrassend goed zelfs.
De pijn was draaglijk voor mij en dat maakte me blij. Ik was gelukkig, tevreden, enthousiast, zat goed in mijn vel en had goesting om van alles te ondernemen. Maar net dat maakte me ook heel bang en kwetsbaar.
Ergens voelt het namelijk alsof mijn lichaam niet kan verdragen dat ik blij ben, dat gelukkig zijn me niet gegund is en dat oprechte tevredenheid zomaar, zonder medelijden, wordt afgestraft.
Ik wist dat één van de komende dagen de man met de hamer zou langskomen, dat zou blijken dat ik té blij was geweest.
Vroeger wist ik niet dat zoiets bestond, té blij zijn, maar nu voel ik het aan van heel dichtbij, veel vaker dan me lief is.
En terwijl ik dolenthousiast door de dag huppelde, leek dat gevoel me altijd wel ergens te achtervolgen, het huppelde de hele tijd als een schaduw achter me aan.

Ik heb genoten, een week lang.
Gelachen als nooit tevoren, gefeest op mijn manier, een keer zélf afgestoft, een keer extra mijn best gedaan achter de kookpotten, in plaats van een kwartier twintig minuten aan mijn cursus gewerkt.
Kleine dingen, belachelijk klein voor iemand die nergens last van heeft, maar een hele openbaring voor mij. Voor mij zijn zo’n minuscule dingen een bewijs van hoe ik me voel, van het feit dat ik gelukkig en blij ben, een bewijs dat ik leef.
En blijkbaar mag dat niet.
Ik heb nood aan bezigheid, aan actief zijn. En met actief zijn bedoel ik al lang niet meer gaan rondtrekken in de bergen of topsporter worden.
Maar gewoon eens naar de stad gaan en daar een terrasje doen, of gaan winkelen, een daguitstap maken. Met de rolstoel, als het niet anders kan.
Bezigheid kan voor mij zelfs betekenen dat ik erin slaag om een maaltijd te bereiden in één keer, who cares, als het mij maar gelukkig maakt en me het gevoel kan geven dat ik leef.
Maar dat mag niet.
Gelukkig zijn kan maar ik mag het niet tonen, ik mag het niet naar buiten brengen want dan verdwijnt het weer.
Dat is de ongezonde relatie die ik met mijn lichaam heb. De ene bepaalt alles, zowel de lichamelijke als de gevoelskant. En de andere, die probeert zich daarbij neer te leggen.
En dat is verdomd moeilijk.
Want doen we het daarvoor niet allemaal?
Onszelf een reden van bestaan geven?
Zoeken naar wat ons gelukkig maakt en daar bijgevolg zoveel mogelijk naar leven?
Waarom is dat voor mij dan geen optie?
Is dat fair?

Ik doe bakken vol toegevingen, elke dag opnieuw.
Maar het is nooit genoeg en dat zal het ook nooit zijn. Dat wordt meer en meer duidelijk.
Of toch niet als ik gelukkig wil zijn, blijven, worden.
Ik weiger om te kiezen uit het handjevol ‘afgemeten toegestane activiteiten’, ik doe het niet want ik maak mezelf ermee kapot.
Echt, ik ga dood.
Ze zeggen dat je van fibromyalgie niet kan sterven. Maar ik geef je op een briefje dat de ziekte je vanbinnen doodt voor je ’t goed en wel beseft.
Mij toch, want ik ben een (over)lever.
Ik wil spelen springen dansen zingen schreeuwen doen brullen vieren LEVEN!
Dat is alles wat ik wil.
Dat is wat ik elke dag opnieuw probeer te doen.
Dat is wat ook doe, rekening houdend met een continu aanwezige waslijst aan beperkingen.
En toch is het niet genoeg.
Nooit is het genoeg.

Want na een week geluk in lichaam en geest was het gedaan.
Pijn.
Ondraaglijke pijn.
Misselijk.
Overgeven.
Zwarte vlekken.
Leven op cola om niet flauw te vallen.
Afzien.
Tranen.

Na een week puur geluk in lichaam en geest werd ik keihard tot de orde geroepen.
“Ela, dit was de afspraak niet! Dat enthousiasme van jou botst met de realiteit van het ziek zijn, we gaan daar iets aan moeten doen want zo kan dat niet verder.”

Wat? De afspraak niet?
Over welke vreselijk mensonterende afspraak hebben we het hier precies?
Mij hebben ze altijd geleerd dat je voor een afspraak minimum twee partijen nodig hebt.
En als ik ergens écht zeker van ben, dan is het wel van het feit dat ik hiermee nooit akkoord ben gegaan.

Advertenties

6 thoughts on “Dit is wat ik voel, denk ik. Of niet?

  1. “Ik wil spelen springen dansen zingen schreeuwen doen brullen vieren LEVEN!”
    Gewoon puur uit interesse: is er een (vaag) plan over hoe je dit kan realiseren? In je eerdere blogpost met het stukje uit de Flair las ik dat je veel tijd steekt in bloggen/schrijven/hoe-het-ook-heet. Is dat iets waar jij je avontuurlijke kant in kwijt kan? (Sorry, ik heb nog niet verder gelezen dan de drie laatste berichten, maar zwier je alvast in de feedlezer. 🙂

  2. Het enigste wat ik hierbij kan denken is: en bas dan? De rest kan ik niet begrijpen omdat ik niet weet wat het is. Wou dat er iets was dat het voor je dat het kon verlichten

  3. Je schrijft het zoals het ook voor mij voelt. En dat is niet de eerste keer.
    Het is hard.
    Iets doen is zo belangrijk om je mens te voelen, maar de straffen zijn gemeen.
    Ik kan alleen maar zeggen dat ik oprecht met je meeleef. Maar dat helpt jou jammer genoeg niks.

  4. Hai, het voelt altijd verkeerd om bij jouw stukjes op de “like-knop” te drukken want ik vind het vreselijk om te lezen wat je moet doorstaan. Maar tegelijkertijd vind ik dat je het fantastisch kan beschrijven! Toch een “like” dus…

  5. Haaai
    Inderdaad, van CVS of fibro ga je niet dood… maar zoals je zegt, iedereen gezellig zien doen, dààr ga je dood van!
    Ik ga terug werken in januari, dat is mijn plan. Maar ondertussen komt er weer vanalles op mijn weg om mij te dwarsbomen en NEEN dat was ook niet de afspraak!
    Mij neerleggen bij “het lijf dat niet meer 24u aan een stuk kan werken” heeft mij 4 jaar gekost. En nog hoor, heb ik het soms nog niet door dat ik beter efkes mijn ogen dicht doe dus val ik met mijn kop op de tafel in slaap 😉
    Vréselijk als mensen zeggen “neem iets in” of “leg u efkes”… sure! Dan zal het seffens over zijn…
    En na-genieten gaat ook maar tot een bepaalde grens he 😉
    Ik heb zelf nog véél geluk, ik ben best nog mobiel (alhoewel, ik moet donderdag voor mijn blauwe kaart) maar ik kan me wel voorstellen een beetje hoe hoofd en lijf elkaar tegenspreken bij jou!
    Dikke kus
    xx

  6. Tienduizend zoentjes
    en courage en ondertussen stilletjes zeggen “o, annelieziewieziewies, als er iemand gelukkig mag zijn, als het bij iemand wel helemaal fair zou zijn, dan is het wel bij jou. Jij verdient het zo”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s