De weg naar 07 08 10

Vorige week kondigden twittervrienden Astrid en Andrew hun verloving aan.
Tranen van geluk en een lichte zweem van jaloezie maakten zich van mij meester.
Hoe bedoel je jaloezie, denk je waarschijnlijk, jij bent toch al getrouwd?
Inderdaad.
En juist daarom.

Het is een torenhoog cliché, maar mijn huwelijk was écht de mooiste dag van mijn leven. En, als alles gaat zoals gepland, komt die dag nooit meer terug.
We kunnen nog wel eens een feest geven, onze liefde vieren, maar het zal nooit meer ‘onze huwelijksdag’ zijn.
Dat is voorbij.
Voor altijd.
De herinneringen blijven, in overvloed, maar de dag zelf is gepasseerd.
That ship has sailed.

Ik betrap mezelf heel vaak op het bekijken en herbekijken van onze huwelijksfoto’s, en het herbeleven van de dag in kwestie. Steeds opnieuw.
Het was FANTASTISCH.
Helemaal ‘ons’, helemaal A+B.
Van begin tot eind.
Zeven augustus 2010, een datum om nooit meer te vergeten.
Ik kan me niet voorstellen dat er een dag komt waarop ik me onze huwelijksdatum niet meer zou herinneren, zoals je dat in de films en in televisieseries zo vaak ziet gebeuren.
Bas trouwens ook niet want die is net even nostalgisch als ikzelf als het over onze trouw gaat, al zal hij dat in het openbaar natuurlijk nooit toegeven.

Maar deze post heet ‘de weg naar’, omdat een trouwdag nu eenmaal niet zomaar uit de lucht komt vallen.
We waren een klein jaar verloofd voor we trouwden, en die hele periode kwam als een film voorbij mijn ogen toen ik las dat Astrid en Andrew besloten hadden te gaan trouwen.
Bas en ik waren acht jaar samen toen we ons verloofden.
Twee september 2009, de dag dat ik terug kwam van een vijfenhalve week lange reis in Australië.
Uren vertraging, mijn aansluitende vlucht in Londen gemist, gelukkig na anderhalf uur een andere en daarna eindelijk terug in de armen van mijn liefste.
Ik was door het dolle heen.
In Londen had ik me nog eens extra gewassen, mijn tanden gepoetst en mijn haar in de plooi gelegd om er oogverblindend uit te zien voor mijn lief, in hoeverre dat mogelijk is na al die uren op een vliegtuig zonder slaap. Ik had zelfs mijn nieuwe minirok in mijn handbagage gestopt, maar wegens te koud moest die blijven zitten waar ie zat.
De reis was een droom geweest, prachtig, nooit gezien, fenomenaal.
Maar ik had ook heel hard beseft dat Bas echt wel de man van mijn leven was.
Na acht jaar samen had ik hem immens gemist.
Ik glimlachte elke keer ik aan hem dacht, ik werd warm vanbinnen als ik, nog maar eens, over hem praatte tegen Deborah, de hartsvriendin die ik tijdens haar wereldreis bezocht.
Ik was nog steeds smoorverliefd en besefte dat nog maar eens zo hard door een tijdje van hem gescheiden te zijn.
Elkaar nog kunnen missen na een relatie van bijna tien jaar is echt een heerlijk gevoel, ik kan het iedereen aanraden.

Maar goed, ik was dus terug in België na een marathonvlucht van achtendertig uur.
En daar stond hij, ongeduldig te wachten tot ik door de gate zou komen.
Perfect als altijd.
Mijn Bas.
Een paar dagen voor mijn terugreis spraken we elkaar nog aan de telefoon. Hij vroeg me wat ik wilde doen de avond dat ik terugkwam.
Ik vertelde dat ik heel erg uitkeek naar samen uiteten gaan, en daarna een afsluiter in ons stamcafé.
Dat zou hij voor me regelen.

Thuisgekomen bleek ons appartement properder dan ooit tevoren, er stond een gigantische bos bloemen klaar en hier en daar brandde een kaarsje.
En er stond een onbekende man in de keuken.
Dat ook.
Bas had voor een kok aan huis gezorgd, zodat ik kon uitblazen en alles vertellen in de warmte van ons eigen nestje. Een geweldig idee!
Terwijl wij van de champagne genoten en ik honderduit vertelde over de reis, mijn foto’s liet zien en er heel wat werd afgeknuffeld, toverde de kok mijn favoriete gerechten op tafel.
Na het opdienen van het hoofdgerecht bleven we met ons tweetjes achter.
Gezellig.
Keuvelend.
Als twee jonge verliefde schapen.
Na zijn laatste hap liep Bas rond de tafel en bleef vlak naast me stilstaan.

“Je weet dat ik je ooit beloofde dat, als je weer kon dansen, de eerste dans onze openingsdans zou zijn.
Wel, het is zo ver. Ik ga het gewoon vragen.”
Hij ging op één knie zitten en mijn adem stokte.
“Sjiesjke, wil jij mijn vrouwke worden?”

Van de momenten daarna weet ik eigenlijk niks meer.
Achteraf kreeg ik te horen dat er een lichte ontgoocheling was wat betreft de hoeveelheid waterlanders. Ik ben nu eenmaal geen groot weentalent. Vaak is dat een voordeel maar soms is dat een vervelende eigenschap, zoals wanneer je ten huwelijk gevraagd wordt bijvoorbeeld. Binnenin stroomde een waterval van geluk, maar van buiten was niet meer te zien dan één vochtig oogje, als je goed keek tenminste.
Ik heb ook nooit echt ‘ja’ gezegd, naar het schijnt.
Maar de kus, de knuffel, en mijn vochtig oog niet te vergeten, waren meer dan duidelijk genoeg wat betreft het antwoord op de gestelde vraag.
We waren verloofd!

Ik was intussen al lang vergeten dat ik had gezegd dat ik nog op café wilde, maar Bas bleef toch aandringen op een laatste drankje aan de overkant van de straat.
De reden daarvan werd duidelijk toen de ruimte bleek vol te zitten met onze beste vrienden en vriendinnen, die daar omwille van mijn vertraging intussen al uren zaten te wachten.
Bas had niks verteld over zijn plannen om mij ten huwelijk te vragen, al leken de meesten niet echt uit de lucht te vallen.
Achteraf gezien had hij ook geen beter moment kunnen kiezen, eigenlijk.
Maar ik verwachtte niks.
Gelukkig maar, want dat maakte het allemaal zo heerlijk, zo fijn, zo mooi.

De elf maanden die daarop volgden stonden helemaal in het teken van 07 08 10, en ook een beetje van het behalen van mijn diploma Sociaal Werk.
Eén voor één werden alle to do’s afgevinkt, in samenwerking met een fantastisch weddingplannend koppel dat perfect wist welke route we moesten volgen met als eindbestemming ons droomhuwelijk.

De perfecte zaal. Het perfecte kleed. De perfecte uitnodiging. De perfecte aankleding. De perfecte ringen.
De perfecte deejay. Het perfecte kostuum. De perfecte kapel. De perfecte viering. De perfecte juwelen.
De perfecte muziek. De perfecte getuigen. Het perfecte eten en drinken. De perfecte make-up.
De perfecte fotografe. Het perfecte orkest. Het perfecte feest. De perfecte vrienden en familie.
De perfecte huwelijksreportage.

De perfecte man.

 

Advertenties

One thought on “De weg naar 07 08 10

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s