aSociale Media

Toen ik vijfentwintig werd kreeg ik van mijn liefste een mooie nieuwe iPhone.

Wacht.
Ik ga mijn verhaal hier al even onderbreken.
Als eerste verjaardagscadeau tijdens onze relatie gaf ik Bas een duosprong cadeau. Je weet wel, dat is zo’n cadeau waarbij je iemand in een vliegtuig propt, vastgeketend aan iemand anders, en betaalt om je geliefde daar dan uit te laten vallen met een parachute.
Sindsdien is de toon gezet en zijn wij begonnen met het kopen van belachelijk dure cadeaus voor elkanders verjaardag. Citytrips, decadente wellnessweekends of peperdure hebbedingen. Zoals een iPhone, dus.
Don’t blame us, voor de rest van het jaar beperken de verrassingen zich tot een ontbijt aan huis of het occasionele shirt met grappige opdruk. Geen Valentijn, kerst, nieuwjaar, Pasen, Sinterklaas of andere gelegenheid is belangrijk genoeg om elkaar een cadeau te kopen. Tenzij het zich plots voor je werpt in de winkel en de naam van de ander er in grote letters op gekalkt staat natuurlijk, dan durft die regel als eens te worden gebroken.
Maar anders nooit.
Cadeaus zijn er enkel en alleen voor verjaardagen, maar dan mag het ook wel iets zijn.

Een iPhone dus.
Een witte 4S, nog maar pas uit. Schoon hoor!
Ik was dolblij, hoe zou je zelf zijn. Al besefte ik ook wel onmiddellijk dat dit het minst altruïstische cadeau moest zijn dat ik ooit had gekregen.
Want voor wie was dat gadget eigenlijk écht bedoeld?
Welke reden ging er schuil achter de aankoop van dit prachtig staaltje technologie?

Bas was al geruime tijd eigenaar van een iPhone.
En hij was zo één van die mensen die vanaf minuut één helemaal ‘mee’ was. Meer nog het was, naar eigen zeggen, zelfs ‘van moetes’, voor zijn werk. Twitter, Instagram, de hele reutemeteut, die van mij stond overal op de eerste rij.
“Allé jong, 10 favorites op minder dan een minuut, ik heb precies een populair tweetje gedaan.”
“Goh 100 likes, dat is nochtans niet mijn beste foto. Snap jij dat nu?”
“Niet dat ik er zo mee bezig ben, maar ik heb toch weer 100 volgers bij op twitter.”
Neenee schat, als iemand vierentwintig uur op vierentwintig vast kleeft aan zijn telefoon en op elk moment van de dag exact weet hoeveel mensen alles lezen wat hij overdag over het Internet uitbraakt is hij er inderdaad niet zo mee bezig.
Ik vond het allemaal best schattig, en ik was zelfs een beetje fier op mijn man als hij me weer eens kwam vertellen dat hij hier of daar op de radio of in de krant was verschenen met een, laat ons eerlijk zijn, hilarische vondst.
Maar ik ergerde me ook geregeld steendood aan het feit dat we nergens meer met ons tweetjes konden samen zijn zonder dat de hele twittergemeenschap over onze schouder meekeek.
Want zo was het.
We gingen nog wel op restaurant, maar dat wilde niet zeggen dat hij daarom zou achterlopen met wat er rondging op de sociale media. Terwijl ik vertelde over mijn dag, polste mijn liefste even snel of alles nog ok was met Nelson Mandela of president Obama, en of hij misschien geen programma aan het missen was dat hij absoluut in real time moest zien om te kunnen meetwitteren.

The Voice bijvoorbeeld, mensenlief.
De audities allemaal goed en wel. Af en toe gaat er eentje uit de bocht en kunnen we nog eens lachen, maar afgezien daarvan is het genre talentenjachten één van die dingen waar ik mijn gedachten echt niet langer dan een paar minuten kan bijhouden.
Bas ook niet trouwens, maar die keek dan ook niet.
Zo zag vrijdagavond er enkele maanden geleden uit ten huize De Hooghe-Staessens:
De tv, aan op het moment van uitzending dus mét reclameblokken om de vijftien à twintig minuten en op zodanig hoog volume dat iets anders doen absoluut geen enkele zin heeft.
Ik, zonder al te veel succes proberend me te concentreren op een boek.
En meneer, hypergeconcentreerd volgend op iPhone en iPad wat de medemens te zeggen heeft onder de hashtag tvvv om daar dan zeer ad rem én in real time op te kunnen reageren.
Ik snap dat niet. Met de beste wil van de wereld.
Ik snap dat écht niet.

Bas hoopte mij dus met de aankoop van een iPhone over de streep te trekken en te overtuigen van het feit dat de sociale media mij ook wel in hun netten zouden strikken.
En dat is voor een groot deel wel gelukt.
Eigenlijk.

Maar ik blijf nog steeds met een wrang gevoel zitten.
Mijn verhouding met Instagram, twitter, Vine en dergelijke blijft heel erg haat-liefde.
Ik vind het leuk, heel leuk zelfs bij momenten.
Ik heb al heel wat fijne mensen ontmoet, een paar echte vrienden ook trouwens. En dat is geweldig.
Maar het asociale aspect blijft me storen, dat krijg ik niet weg.
Ik blijf het jammer vinden dat mensen er niet meer in lijken te slagen een gesprek te voeren zonder dat er minstens eentje met zijn SmartPhone bezig is. Snel mail checken, iets opzoeken of een afspraak opslaan in je agenda. Het is allemaal niet erg en het duurt allemaal niet lang maar het haalt de shwung uit een gesprek, het breekt.
En ik pleit zelf absoluut schuldig hé, zonder twijfel.
Maar ik ben me ervan bewust en ik probeer er op te letten.
Mijn telefoon zal altijd naast me liggen, dat wel, maar als ik in gesprek ben ben ik in gesprek, en dan kan twitter compleet de boom in.
Ik kan ook in bed merken dat ik zo een fijne dag heb gehad dat ik 24u ‘achter sta’, en dat voelt wel eens goed af toe. Al is het ook vermoeiend want die achterstand moet voor het slapengaan uiteraard nog helemaal worden ingelopen.

Waar ik het ook moeilijk mee kan hebben is het belang dat sommige mensen aan sociale media hechten.
En hoe belangrijk mensen zich kunnen voelen als ze ‘iets betekenen’ op die sociale media.
Dat geeft me een beetje een vuil gevoel, want in hoeverre ben je wie je op pakweg twitter bent?
Neem nu Bas, alweer, sorry lieverd.
Bas werkt in de digitale reclamewereld, en sinds hij actief is op sociale media krijgt hij, bij wijze van spreken, de ene na de andere werkaanbieding in zijn mailbox.
Hoe komt dat, vraag ik me dan af.
Omdat hij grappig is en af en toe een leuke foto post?
Omdat hij vlot en rad van tong is?
Maakt hem dat een talentvol webdesigner?
Nee toch?
Ik ben blij voor hem, laat dat duidelijk zijn, maar ik weet niet of ik me helemaal goed voel bij deze evolutie. Want er zijn ook heel talentvolle mensen die meer dan honderdveertig karakters nodig hebben om te kunnen zeggen wat ze denken.
En dat maakt hen daarom toch niet minder waardevol?
Ik weet dat het allemaal een beetje zwartwit klinkt nu, en dat is het uiteraard niet.
Het is alleen niet zo eenvoudig om heel genuanceerd duidelijk te maken waar, voor mij persoonlijk, het schoentje wringt.
Reclame is nu eenmaal een sector waar sociale media handig op inspelen, dus ik begrijp het allemaal wel. Ik snap dat die dingen rechtstreeks verband houden met elkaar en dat werkgevers via sociale media geïnteresseerd kunnen raken in mensen die anderen lijken te inspireren door de manier waarop ze zich presenteren. En meer dan waarschijnlijk ben ik gewoon jaloers omdat ik, vanuit sociale media-oogpunt, de foute studie gekozen heb. Een sociaal werker hoeft niet grappig en ad rem te zijn of mooie foto’s te maken, dus die komen ze op twitter ook niet zoeken.
Tenzij het natuurlijk een sociaal werker betreft die graag af en toe een stukje schrijft voor de ene of de andere.
Enter… Anneleis!

Om een lang verhaal kort te maken.
Leg die SmartPhone af en toe eens aan de kant.
Kijk in de ogen van je geliefde.
Pak hem of haar eens heel goed vast.
Ga iets drinken met je vrienden en laat je telefoon in je zak zitten.
Praat met mekaar.
Ga in discussie over een film of een boek.
Zoek nog eens eindeloos naar de naam van een acteur zonder het meteen op te zoeken.
Het is niet echt nodig, en het is misschien wat overdreven nostalgisch, maar zo nog eens doen zoals vroeger, voordat we de hele wereld altijd en overal in onze zak hadden zitten, is best wel leuk en interessant hoor.
Probeer het eens.
Voor mij.

Advertenties

5 thoughts on “aSociale Media

  1. Je schrijft fantastisch vlot, Annelies! en die touch die je erin legt, heerlijk! blij dat er nog mensen zijn die wel even al die smarttoestellen langs de kant willen schuiven. nostalgisch, reactionair, ja, misschien wel een beetje op dat vlak 🙂 ik althans

  2. Sterk hoor!! Helemaal mee eens!!
    We spelen nog een woordje wordfeud, checken Instagram en nadien beginnen ik en vrouwlief er aan 😉

    X
    Grote Broer

    ps:
    Anatool84 (twitter, instagram, wordfeud)
    arnout staessens (runkeeper, foursquare)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s