De Lieve Liefde

Twee weekends geleden vierden we de derde verjaardag van Floris, het jongste zoontje van mijn oudste broer Arnout.
Nog eens gezellig allemaal samen rond tafel.
Mijn ouders, Arnout, zijn vrouw Lotte en hun zoontjes Wannes en Floris, mijn jongste broer Johan met zijn vriendin Liselotte, en Bas en ik.

Nadien besefte ik dat mijn broers en ik het eigenlijk wel goed hebben gedaan wat de liefde betreft, en snel.
Arnout trouwde met zijn eerste vriendin, of toch de eerste die we te zien kregen.
Bas en ik zijn al een eeuwigheid samen.
En ook onze jongste, het kakkenestje, heeft alweer een relatie van drieëneenhalf jaar.
Achteraf bekeken heb ik, met mijn handvol vriendjes, nog de langste lijst. Of misschien was ik gewoon het meest open van de drie en de enige die zijn prille veroveringen meteen aan het thuisfront presenteerde.

Mijn eerste vriendje was meteen ook mijn tweede en euhm, mijn derde vriendje.
De eerste keer durfde ik hem met moeite aankijken, de tweede keer verliep een stuk vlotter en duurde ook wat langer, en de derde keer werd duidelijk dat we heel goed overeen kwamen maar dat het toch niet ‘ment to be’ was.
Geen probleem, we zijn nog steeds heel goeie vrienden.
Daarna duurde het wel even voor ik weer een écht vriendje had, al gaf ik wel hier en daar wel een handje of een kus aan een klasgenoot aan het buskotje of achter de muziekschool.
Een meisje moet een beetje oefenen voor het moment dat het ‘voor echt’ wordt, toch?

Ik werd ook nog een paar keer heel erg verliefd zonder dat het effectief ergens toe leidde, behalve dan hier en daar tot een behoorlijk portie liefdesverdriet.
Zo was er de jongen die ik leerde kennen op taalkamp. Tot over mijn oren verliefd was ik, maar een koppel werden we nooit. We spraken nog een paar keer af en uiteindelijk bleek de liefde ook wederzijds, maar toen ik dat te weten kwam was de zomer voorbij. Ik ging naar het derde middelbaar en hij op kot, een heel ander leven.
Maar als ik verliefd ben, ben ik verliefd en dan ga ik ervoor. Ik vond het dan ook een goed idee om midden in de examens te gaan logeren op het kot van mijn crush, alleen mijn mama on board krijgen bleek een brug te ver.
En toen kwamen de traantjes.
Ik wist zeker dat hij de liefde van mijn leven was en dat het me zonder hem nooit zou lukken.

Oudere jongens hebben mij altijd meer aangesproken dan mijn leeftijdsgenoten, want ook mijn volgende grote liefde was een viertal jaar ouder dan ik.
Hij gaf me aandacht, vertelde me dat ik het mooiste meisje was dat hij ooit had gezien en dat hij niks liever deed dan constant naar me kijken.
Ik was helemaal verloren.
Die jongen kon alles van me gedaan krijgen, er was niks dat ik hem zou geweigerd hebben.
En dat wist hij.
En daar maakte hij misbruik van.
Niet dat hij me ooit echt iets heeft misdaan, dat niet, maar hij hield me wel een jaar aan het lijntje. Hoewel hij er voor zover ik weet nooit een moment aan heeft gedacht effectief iets met mij te beginnen, liet hij me wel geloven dat ik alles voor hem was en dat hij niet zonder mij kon.

In de zomervakantie die daarop volgde kregen we als derdejaars de kans om een weekje met de school naar Zuid-Frankrijk te gaan.
Daar leerde ik een jongen kennen.
Hij zat bij mij op school in hetzelfde jaar, maar ik had hem nog nooit echt opgemerkt. Tot we samen in Frankrijk waren dus.
Ik vond hem knap, heel knap zelfs.
En lief.
En leuk.
En dat allemaal een beetje meer dan gewoon.
Ik was verliefd, echt verliefd op een jongen die ook helemaal gek was van mij.
Helemaal anders dan die andere, onbeantwoorde, verliefdheid die plots helemaal naar de achtergrond werd verdreven als een onbelangrijke voetnoot. ‘Hij’ verdween meer dan een maand compleet uit mijn gedachten.
Het werd een heerlijke zomer.
Mijn vriendje was een schat, en een echte sportman.
Ik zat uren aan de kant te kijken hoe hij tenniste, en ik vond het fantastisch.
Die zomer fietste ik uren over-en-weer van zijn dorp naar het mijne en weer terug.
Ik was oprecht gelukkig.
En toen kwam ‘Hij’ weer in de picture.
Op een zekere avond kwam ik hem tegen op café. Ik vertelde dat ik een vriendje had, dat ik echt gelukkig was. Hij leek teleurgesteld.
Aan het einde van de avond gaf ik hem een kus op de wang, zoals altijd. Maar hij hield me tegen en bedelde om een ‘echte zoen’.
En ik smolt.
Ik was ervan overtuigd dat hij eindelijk voor mij gekozen had.
Ik wist zeker dat hij de liefde van mijn leven was en dat het me zonder hem nooit zou lukken.

En ik beëindigde de relatie met mijn vriendje…
Enkele weken later moest ik weer naar school en het werd me snel duidelijk hoe dom ik was geweest.
Ik had spijt dat ik het had uitgemaakt.
Ik besefte dat ik nog heel erg verliefd was op mijn vriendje, en dat ik hem terug wilde.
Maar het was te laat.
Ik had het verpest.
Hoe hard ik ook probeerde om hem duidelijk te maken dat ik fout was geweest en dat ik hem graag zag, hij wilde me geen tweede kans geven.
Dat jaar vloeiden er nog veel traantjes.
Maar het was mijn eigen schuld.
Ik wist zeker dat hij de liefde van mijn leven was en dat het me zonder hem nooit zou lukken.

Aan het einde van het vierde middelbaar botste ik op mijn laatste liefje voor mijn liefje-voor-altijd.
Hij ontvoerde me naar de kapel van de school en speelde piano voor me.
Heel romantisch en lief allemaal, tot het duidelijk werd dat hij me wel héél bijzonder vond.
Vrienden zien was plots geen optie meer, want we hadden elkaar toch. Maar zo zat, en zit, ik niet in elkaar. Ik voelde me gevangen, opgesloten in een gouden kooitje.
Ik was zijn prinses, zijn muze, zijn alles.
Maar dat voelde niet goed, het was verstikkend.
Ik moest perfect zijn, maar dat was ik niet en dat wou ik ook niet zijn.
Ik was niet gelukkig maar ik durfde het ook niet uitmaken.
Ik wou hem niet kwetsen.

En toen ging ik op theaterkamp.
En was er Bas.
En toen gebeurde dit.
En werd Bas ‘mijn Bas’ en al het bovenstaande in één klap compleet onbelangrijk.

Tot je er op een onbewaakt moment nog eens aan terugdenkt en het opnieuw herbeleeft, maar dan zonder de traantjes.
En je besluit het allemaal op te schrijven.
Omdat het uiteindelijk toch jouw persoonlijke geschiedenis is en het daarom niet voor altijd in de vergeetput thuishoort.

Advertisements

5 thoughts on “De Lieve Liefde

  1. Altijd eens leuk om die herinneringen boven te halen, de liefjes van toen 😉 nu ja, hoor mij spreken, nog maar amper de tienerjaren uit! Toch, de liefde, het blijft me intrigeren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s