Weekends the way they should be

Een tweetal maanden geleden was ik op, uitgeput, moe gestreden.
Ik schreef er een blogpost over en eindigde in tranen.
Want wat heb ik nog?
Wat schiet er nog over om voor te leven als ik al mijn dromen moet laten varen?
Wat heb ik nog als ik het alleen maar kan doen in complete afhankelijkheid van vrienden en familie?
Het antwoord is: veel.
En dat zou ik wel heel snel gaan ondervinden.

Nadat ik me enkele avonden in Bas’ armen in slaap had gehuild was het genoeg geweest. Mijn liefste kwam thuis van het werk met een eis, we moesten er eens tussenuit. Met de nieuwe job was echt op reis gaan geen optie, maar een weekendje weg moest kunnen.
Gewoon wij twee.
Eten.
Drinken.
Genieten.
Niks meer en zeker niks minder.
Diezelfde avond nog boekten we een weekend Eindhoven.
Waarom Eindhoven vraagt u?
Geen idee.
De bestemming was compleet van ondergeschikt belang.
Ik ben een stadsmens, maar voor een echte citytrip had ik geen energie, daarvoor zat ik echt te diep nu. Het moest een weekend worden van niks moet en alles mag.
Stad? Ja.
Crossen van bezienswaardigheid naar bezienswaardigheid? Neen dank u, nu even niet.
We reserveerden een kamer voor twee nachten in een aantrekkelijk viersterrenhotel. Als ik erbij ben is het aan te raden een avond of middag ‘hotelkamer’ in te calculeren, en dat doe je dan liever niet in een kruipkot.
Vier sterren it is!

Vrijdagavond achtentwintig maart, achttien uur.
En wijle weg.
Eindhoven ligt op ongeveer anderhalf uur rijden van Gent, ideaal als je zoveel mogelijk uit je weekend wil halen.
Hotel Pullman Eindhoven Cocagne was statig, überproper op het eerste gezicht, fantastisch gelegen en het personeel stuk voor stuk oprecht vriendelijk en behulpzaam.
Om onze kansen op een aangename zaterdag te vergroten, besloten we de eerste avond in het hotel te eten en op tijd naar bed te gaan. Een viersterrenhotel zou wel iets degelijks serveren zeker?
De kaart, bestudeerd al nippend aan een glas champagne, zag er alvast veelbelovend uit.
Wat voorzien was als een avond met ‘een snelle snack’ werd algauw gebombardeerd tot een uitgebreid driegangendiner vergezeld van een exquise fles wijn. Geloof me, in dit kader had u het ook niet over uw hart gekregen enkel een hoofdgerecht en een glas water te bestellen.
Wat was ons dat een goeie beslissing.
Ik vermeldde in een eerdere post al wel eens dat uit eten gaan één van mijn favoriete bezigheden aller tijden is, eentje die ik jammer genoeg nog zelden kan uitoefenen. Dat zorgt ervoor dat ik extra geniet van een avondje uit, en dan zeker van een pareltje als restaurant Vestdijk 47 dat, hoorden we later, best wel een naam heeft in Eindhoven.
Als allerlaatste, terwijl het restaurant stilaan ontbijtklaar werd gemaakt, vertrokken we met een blos op de wangen van de wijn naar onze kamer.

De volgende dag startten we met een heerlijk ontbijt. Ik moet me ’s morgens geregeld dwingen tot het eten van boterham of een kom yoghurt, maar ik vind weinig dingen heerlijker dan genieten van een uitgebreid ochtendmaal met iemand die ik graag zie. Keuze te over in warm, koud, hartig en zoet. Ik moet het allemaal hebben!
De rest van de dag, gehuld in een heerlijk lentezonnetje, besteedden we aan slenteren door de stad, een beetje winkelen, een terrasje, romantisch keuvelen en genieten van de gezelligheid van de binnenstad en van elkaar.
Precies wat ik nodig had.
Was het niet dat Bas de hele tijd achter me aan liep, ik had niet eens gemerkt dat we een rolstoel bij hadden.
‘s Avonds, na een uitgebreide middagdut, waagden we ons weer de stad in op zoek naar een restaurant. Het werd sushi en kreeft want ja, we waren tenslotte op weekend.
Toen we nadien nog een pintje dronken op het terras van een café, besefte ik dat ik al meer dan een jaar geen voet meer in een café moest hebben gezet.
Meer dan één drankje zat er niet in, maar ik had het toch maar gehad, die glimlach kreeg ik de eerste dagen vast niet meer van mijn gezicht.

Op zondag bestelden we ontbijt op bed want ja, we waren tenslotte op weekend.
Warme broodjes, vers fruit, mini koffiekoekjes, gerookte zalm en vers fruitsap, dat lusten Bas en Annelies al eens graag.
Gierig als we zijn hadden we onze eigen fles champagne in de minibar zitten, dus gaven we onszelf een upgrade naar een champagneontbijt cadeau met de overschot die we vorige nacht hadden laten staan.
Eindhoven is de stad van Philips, de man van de teevees enzo.
De Eindhovernaars zijn daar, uiteraard, fier op.
En wat doe je als je ergens fier op bent?
Inderdaad, je maakt er een museum over.
Wij dus naar het Philips-museum.
Het bleek grotendeels reclame te zijn voor oude en nieuwe producten, wat hadden we ook verwacht, maar hier en daar was er toch een weetje waarvan we nog niet op de hoogte waren.
Geen absolute hoogvlieger, maar wel een aangenaam museum om eens door te lopen als je in Eindhoven bent.
Groot is de stad niet, gezellig wel, zeker als de zon hoog aan de hemel staat en de mensen goedgemutst door de straten marcheerden.
Afsluiten deden we met een lunch op de markt, waar we een open zicht hadden op de vreemde mode van mannen getooid in strakke fluoroze shirts, en een grote dikke crème-glace.

We zijn intussen weer een maand verder.
De naweeën van dit topweekend lijken nog op alle vlakken door te wegen.
Sinds we terug zijn is het fysiek bijzonder zwaar, ik lijk maar niet te recupereren.
Maar mentaal ben ik weer beresterk.
Ik ben blij als een kind omdat ik weer besef dat ik eigenlijk niet te klagen heb, ondanks alles.
Dat ik heel veel in handen heb dat het leven de moeite waard maakt.
Dat ik maar beter daarop kan focussen dan al te veel stil te staan bij alles wat misschien wel nooit meer kan.
En dat me dat best wel een gelukkige vrouw maakt.

Advertisements

2 thoughts on “Weekends the way they should be

  1. Annelies,wat ben jij een moedige vrouw!ik lees steeds met plezier je blog.positief of negatief,ik leef steeds zo hard mee.je bent goed bezig,haal de energie uit de kleine dingen van het leven en alles komt goed,op zijn tijd.doe zo voort!

  2. Waaw, klinkt als een heerlijk weekend dat je weer volledig oplaadt!! En ’t zal wel zijn dat we er af en toe eens – veel – tussenuit moeten! Niets leuker dan dat. Ik vind je optimisme enorm insprirerend, Annelies.. Bedankt daarvoor. Liefs, Laura

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s