Lulu is on our mind

Negen mei 2014, vanavond geeft Bas bij ons thuis een verjaardagsdrink voor een aantal vrienden uit het Gentse.
Ik bestelde eerder deze week al massa’s Gin, cava, en een heel kleine beetje frisdrank bij de Colruyt. En vandaag maak ik taarten, cakes, stuur een little helper om de kanjer van een snoeptaart die ik besteld had en geef mijn little en minder little helper instructies voor het versieren van de woonkamer.
Alles klaar voor een geweldige avond.
Shih en Hanne, een bevriend koppel, zijn ook uitgenodigd maar omdat het antwoord uit blijft  stuurt Bas de dag zelf nog een enthousiast bericht om te vragen of ze toch zeker komen vanavond.

Het antwoord van Shih is kort maar veelzeggend: “we kunnen er niet bij zijn, ik leg het nog wel uit.”
We kijken naar elkaar en durven niet te denken aan wat er aan de hand zou kunnen zijn.
De dag erna het antwoord, verlossend en ook weer helemaal niet.
Lulu, het prachtige eenjarig dochtertje van Shih en Hanne, heeft een tumor in haar hoofdje.
Vanaf dat moment telt niks meer.
Behalve zij.
Behalve Lulu.

Ze waren een drietal weken geleden nog bij ons thuis, met z‘n drietjes.
De vrouwen bij de baby, de mannen achter de kookpotten.
Lulu, veel aandacht vragend en heerlijk lachend als ze die kreeg. Kruipend op mijn schoot, mijn moedergevoel aanwakkerend, spelend met de schokbestendige iPhone van Shih.
Levendig, blij, speels, verontwaardigd als we haar de weg naar Onze Kevins eetbak probeerden te versperren.
Hanne vertelde dat ze moeilijk was de laatste tijd, hun lieve Lulu. Dat ze eindeloos kon slapen en in wakkere toestand soms niks anders meer deed dan krijsen, ontroostbaar.
Shih had het moeilijk omdat Lulu hem leek af te wijzen en enkel Hanne in haar buurt kon verdragen. We babbelden er een tijdje over en lachten nog met het feit dat binnenkort de tijd zou aanbreken dat Lulu verliefd zou worden op haar papa en haar mama zou verstoten, we zouden dan nog wel eens praten!
Peuterpuberteit, daar gaan alle mini’s door. Het zou allemaal wel overgaan, we waren er behoorlijk gerust in die middag.
We aten, we lachten, we speelden met Lulu.
Hanne merkte op dat ze de laatste tijd niet meer zo graag mee stapte aan de hand, dat ze moeite leek te hebben met haar evenwicht. Maar niks om je zorgen over te maken, toch?
Lulu lachte, ze was blij.
Dat is het allerbelangrijkste, niet?

Wisten wij veel dat er een bom in dat mooie kleine hoofdje zat.
Dat ze schreeuwde omdat de druk in haar hoofdje onhoudbaar moet geweest zijn.
Dat ze niet meer wilde stappen omdat haar evenwicht verstoord was door de enorme tumor.
Dat ze zich zo miserabel voelde dat ze enkel nog haar mama in de buurt duldde.
Dat ze zo gefrustreerd was omdat er iets mis was en ze dat niet kon uiten.
Wisten wij veel op die mooie, blije, gezellige zaterdagmiddag.

Sinds de dag dat we het nieuws hoorden is er iets fundamenteel veranderd.
Lulu is er nu op elk moment, elke seconde van de dag.
We kunnen haar niet loslaten, we willen haar niet loslaten.
Elke morgen steek ik Lulus kaarsje aan, dat is mijn eerste taak van de dag. Ze heeft er al een heel aantal opgebrand intussen, maar er moet een lichtje schijnen. Altijd.
Lulus lichtje.

Het is opvallend hoe moeilijk ik het heb om hierover te schrijven terwijl ik normaal gezien net goed ben in het omzetten van emoties in taal. Maar het gaat niet vanzelf dit keer.
De woorden kloppen niet, volstaan niet voor wat ik wil zeggen.
Het plakt aan me, laat me niet los.
Waar schrijven voor mij vaak verlossend werkt, krijg ik de emotionele ballast nu niet van me af gegooid.
Lulu is on my mind en ik denk dat ze daar nog wel een tijdje blijft.
Ik ben ook gaan beseffen hoe belangrijk haar mama en papa voor me zijn, hoe onvoorwaardelijk graag ik Hanne en Shih zie. We zien elkaar misschien niet elke week, maar ze bezetten verdorie toch een mooi stuk van mijn hart.
Want échte vrienden zijn er voor elkaar als het minder goed gaat, en met échte vrienden leef je mee tot in het oneindige, van échte vrienden neem je het gevoel over, of zou je dat doen moest het kunnen.
En ik zou het doen, zonder aarzelen.
Moest het kunnen.

Ik betrap mezelf erop dat ik elke dag wel een paar keer naar een filmpje of een foto kijk.
Omdat ze daardoor een beetje dichterbij lijkt te zijn.
En ik praat vaak over haar.
Met Bas, of met vrienden.
Of met mensen die zich afvragen waarom onze Facebook, Instagram en twitter -accounts volledig ingenomen zijn door de hashtag teamlulu.
Omdat ik hoop dat ze dat op de één of andere manier voelt.

Omdat ik hoop…
Dat ze sterkte haalt uit het feit dat er over haar wordt gesproken.
Dat ze blijft vechten omdat ze weet dat er heel veel mensen zijn die haar graag zien en willen zien opgroeien.
Dat ze de kracht heeft om hier door te komen en dit allemaal achter haar te laten.
Dat ze uitgroeit tot de prachtige jongedame die je nu al in haar donkere oogjes ziet schitteren.
Dat ze de kans krijgt om de mannen gek te maken met dat mooi gezichtje en die betoverende glimlach.
Dat ik getuige mag zijn van het moment waarop ze Shih doet ontploffen door naar huis te komen met een ‘no-future-boy’ avant la lettre. En dat we daar dan samen met Hanne stiekem om kunnen lachen.
Dat ze beseft dat ze geweldige ouders heeft die er altijd voor haar zijn en die haar nog zoveel willen leren en tonen en kansen geven. Ouders die niet alleen ouders zijn maar ook geweldige vrienden. Mensen die niet te mooi zijn om te tonen dat het niet altijd gemakkelijk is om alle rollen te combineren, maar dat op hun beurt wel ontzettend goed doen.

Lieve Lulu, jouw mama en papa zijn de beste.
Vecht, lieve meid, opdat ze fouten kunnen blijven maken en kunnen blijven twijfelen en afwegen en uiteindelijk toch altijd de juiste beslissing nemen.
Boks, prachtig kind, opdat wij aan de zijlijn mee kunnen supporteren en jou op onze eigen manier de volwassenheid in-schreeuwen.

Je kan het meid.
Je kan het.
Je wil het.
Je zal het.
#teamlulu

Lulu

Wie meer wil weten over Lulu stuur ik graag door naar welkominlululand, de blog van Hanne.

Advertenties

7 thoughts on “Lulu is on our mind

  1. Beste Annelies,
    Ik lees hier voor het eerst een deel van je blog.
    Kwam door het feit dat “het onderwerp” op de radio was.
    Ik ben een lotgenoot van intussen al 48 jaar.
    Al van in 2002 kreeg ik vrij snel de diagnose fibromyalgie en cvs in Gasthuisberg Leuven.
    In al die jaren ben ik er alleen maar op achteruit gegaan.
    Als ik je verhaal lees,over je bezoek aan het riziv,lees ik grotendeels mijn verhaal. Zo herkenbaar,agressief, zonder ook maar enig fatsoen…..
    Intussen ben ik al van februari 2011 van het riziv gegooid. Een rechtzaak via het syndicaat aangegaan.Na een maandenlange moeilijke,uitputtende strijd.
    Verloren,een hoop illusies armer.
    Inkomsten gehalveerd,want ik ben nu werkzoekende met een speciaal ‘statuut’. Tenminste voor zolang het nog duurt…. Ik krijg dus geen invaliditeitsinkomen meer.
    Ik ben voor tenminste 33% werkonbekwaam verklaard,geen 66% meer. Ben bij een controlearts van de vdab moeten komen,die zag meteen aan het dossier en mij dat werken er niet (meer) inzat.
    Het komt erop neer dat ik nu minimum stempelgeld krijg,maar niet actief naar een job op zoek moet.
    En dan moet je maar zien rond te komen met je partner (die gelukkig wel werk heeft) en 2 kinderen. En dat met al die medische kosten….
    Maar daar weet jij natuurlijk alle van!

    Om het dan even over Lulu te hebben.
    Ik kreeg kippenvel bij het lezen van je verhaal.
    Hoe triest,intriest…..
    Wat heb ik met dat kleine meisje,haar ouders en familie te doen.

    Mss.moet ik toch wat minder klagen…… 😦

    Ik ga je zeker blijven volgen.
    Ik hoop dat er echt dat er snel resultaten geboekt worden om fm/cvs en andere onverklaarbare aandoeningen op z’n minst te verlichten als genezen (nog)
    niet kan.

    Voor nu wens ik je het beste.
    Veel goede moed en succes met de kleine positieve dingen te blijven zien.

    Liefs,
    Els

  2. Wat een aangrijpend verhaal… kippenvel!
    Veel sterkte en goeie moed voor de mama, papa, familie, vrienden… iedereen!
    Komaan hé Lulu, je kan het!

  3. Dag Annelies,
    Welke aangrijpende verhalen allemaal… We wensen jou érg veel sterkte in je strijd op alle vlakken. Wat Lulu betreft…Zou je me even kunnen weten hoe je haar naam uitspreekt? (lulu of loeloe). We gaan haar een uniek liedje bezorgen (mag ik dat naar jouw adres sturen?)

    Groetjes,
    Nadia
    Jamara vzw

  4. Hey Annelies, net als alle andere blogposts van jou, kruipt ook deze weer behoorlijk onder mijn vel… Ik hoop zo zeer, samen met vele anderen, dat Lulu er bovenop komt. Ook al ken ik die kleine meid niet eens.

    Daarnaast hoop ik ook dat jij betere tijden tegemoet gaat, en dat je in tussentijd elke dag kracht vindt om verder te gaan, hoop blijft koesteren en blijft genieten van de kleine dingen van het leven en alle liefde en vriendschap rondom jou.
    En dat je mooie teksten voor ons blijft schrijven!

    Het ga je goed meid, en wie weet kruisen ooit onze wegen nog eens, zoals ze vroeger gedaan hebben..

  5. Hey lieve Annelies,

    Sinds vorige week was ik ook wel benieuwd wie Lulu is. En toevallig heb ik haar verhaal dan ergens gelezen. Sindsdien is die kleine meid, ook al heb ik haar enkel maar op foto gezien ook niet meer uit mijn gedachten. Heb dit op een gegeven moment ook getweet. Sinds gisteren is mijn allerbeste vriendin haar ( nog jonge) mama in een coma geraakt door een val. Het kaarsje op mijn Facebook en op Twitter is dan ook niet enkel voor Annemarie, maar zeker ook voor Lulu en voor al wie verdriet heeft om haar, dus ook voor haar mama, papa, en voor jou en Bas! Want alhoewel je het misschien niet volledig kan vergelijken, weet ik wat het is om te voelen wat je voelt als je beste vrienden zoveel verdriet hebben.

    Je voelt je zo machteloos, je zou zoveel willen doen, maar is het wel genoeg? Ben er zeker van van wel maar het is zo godv… Moeilijk!

    Alleszins, de kaarsjes die hier ook constant branden branden zeker ook voor Lulu!

    Groetjes,
    Tanja

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s