Die another week

Een week, hadden ze gezegd.
Een week.
Hooguit.
“De artsen konden niet meteen een beslissing nemen in uw dossier. Binnen dit en een week mag u antwoord van ons verwachten.
Of niet.
Het kan ook zijn dat u niks ontvangt.
Dan moet u zelf maar eens bellen.
Met uw eigen mutualiteit.”

Dat vertelden ze me op vijftien mei, nu twee maanden geleden dus, de mannen van het RIZIV.
Achteraf gezien vond ik het feit dat ze alle verantwoordelijkheid bij mij legden eigenlijk nog het ergste. Als iemand iets van mij verwacht of ik aan iemand iets beloof, dan zorg ik er toch ook zelf voor dat het in orde komt zonder het op iemand anders af te schuiven, niet?
Toen wij gingen trouwen bezorgden wij bijvoorbeeld helemaal zelf de uitnodigingen, met de post of persoonlijk aan de deur, straf hé?
Hierop afgaand zijn er blijkbaar ook andere manieren.
Je laat de mensen weten dat ze binnen de week een kaart in de bus mogen verwachten.
Spannend zeg!
Maar het kan ook zijn dat je niks krijgt.
Bummer.
Maar dat wil daarom nog niet zeggen dat je niet bent uitgenodigd, de kans bestaat dat jouw kaart gewoon die ene kaart teveel was.
Dus als je na een week nog geen uitnodiging hebt ontvangen neem je best even contact op met de feestzaal, zij hebben de volledige gastenlijst.
Veel zotter moet het niet meer worden, denk ik dan.

Een dikke week later belde ik naar de Christelijke Mutualiteit, of had u misschien gedacht dat er al een brief met verlossend antwoord in de bus gevallen was?
De vriendelijke dame aan de telefoon deed alles wat ze kon. Ze ploos mijn dossier uit, checkte nog eens extra bij een collega met meer inzage en wierp zelfs een blik op de pas binnengekomen post want ‘het zou maar eens’.
Maar zonder succes.
Geen nieuws.
Niet dat de consulente van de mutualiteit daarvan schrok, volgens haar was er nooit nieuws van het RIZIV binnen de week.
“Twee weken als je geluk hebt, drie à vier weken gemiddeld meisje, maar na één week?”
Waarom aan mij dan wel die belofte doen?
Nog een geluk dat het niet om iets belangrijk gaat, waar maak ik me eigenlijk druk in, een uitkering of niet wie maalt daar nu om?

Sindsdien probeerde ik het hele RIZIV-verhaal iets of wat van me af te zetten, in de mate van het mogelijke natuurlijk. En wonder boven wonder lukte dat eigenlijk best. Niet dat ik er niet nog dagelijks over nadacht, maar het was geen constante stressfactor meer.
Ik wist dat het nog een hele tijd kon, en waarschijnlijk zou, duren dus wat had het dan voor zin me innerlijk te zitten opvreten van de stress over iets waar ik toch geen enkele invloed meer op had.
Via twitter werd ik gecontacteerd door een consulente van de Christelijke Mutualiteit, we zullen haar Francine noemen. Dat is niet haar echte naam maar een eigennaam schrijft, en leest, leuker dan een eerste letter of constant ‘de consulente’ vind ik.
Ze beloofde me mijn dossier in de gaten te houden en iets te laten weten van zodra er nieuws was. Ik moest maar af en toe een bericht sturen en dan zou ze overal checken of er nog niks voor mij was binnengekomen.
Weken gingen voorbij.
Geen nieuws.
Bij Francine kon ik altijd terecht, zij en haar collega’s deden wat ze konden om me zo snel mogelijk een antwoord te kunnen verschaffen. Zo leerde ze me dat lang wachten eigenlijk een goed teken is. Slecht nieuws komt meestal vrij snel zo blijkt, over een goedkeuring gaat normaal gezien meer tijd omdat dat nog langs een hogere instantie moet passeren.
Het vertrouwen in mijn mutualiteit heeft bij deze alleszins een enorme boost gekregen, mij ga je over de CM niet snel meer horen klagen na dit debacle.
Vlak voor we op reis vertrokken telefoneerde er zelfs nog iemand speciaal naar het RIZIV om te vragen hoe het zat, of er nu nog steeds geen nieuws was betreffende mijn dossier.
Bleek dat de welverdiende vakantie eraan kwam en ik geen antwoord moest verwachten voor achttien juli. Nu kan ik ook wel begrijpen dat je een drietal weken rust kan gebruiken als je job eruit bestaat dagelijks de ene mens na de andere met de grond gelijk te maken.
Geniet ervan!

Klink ik cynisch?
Dan heeft u het goed begrepen, want het is de hele houding van het RIZIV die me stoort en razend kwaad maakt.
Niet het feit op zich dat die beslissing zo lang op zich laat wachten, dat ben je na twaalf jaar chronisch ziek zijn echt wel gewoon, maar de manier waarop ik gedurende dit hele circus behandeld en aan het lijntje gehouden ben.
Eerst en vooral tijdens het ‘onderzoek’ zelf.
De irrelevante vragen, het niet luisteren, de vernederende oefeningen, het gemene glimlachje om de lippen.
En daarna doodleuk zeggen dat ik, al dan niet door eigen toedracht, een antwoord mag verwachten binnen de week om me dan weken en weken te laten wachten zonder enige vorm van communicatie.
Het gaat hier wel over mijn leven hé.
Niet om het één of ander onbelangrijk fait-divers.
Het gaat hier over het feit of ik al dan niet door kan gaan met mijn behandelingen of noodgedwongen moet gaan zoeken naar een manier om financieel rond te komen.
Over of ik er, naast mijn gezondheidszorgen, ook nog eens een juridisch gevecht moet bijnemen om nog maar eens te proberen bewijzen dat ik wel degelijk ziek ben en met de beste wil van de wereld niet in staat ben om te werken.
Ik snap dat niet, die mensen moeten toch ook begrijpen dat je een beslissing waar zoveel van afhangt niet zomaar eventjes van je af zet.
Zo’n moeilijk vraagstuk is dat toch niet?

Maar goed, vakantie dus.
Het voordeel van nog geen nieuws te hebben gekregen was dan wel weer dat ik met een minimum aan zorgen op reis kon vertrekken en volop genieten van een paar dagen weg met de liefde van mijn leven.
Wat we ook deden.
Nu ja, in de mate van het mogelijke.

Maandag 14 juli, we waren alweer een tweetal weken terug thuis toen Francine me aansprak.
Ze vroeg of ik al nieuws had.
Ik antwoordde dat ik het ergens in de loop van de komende week verwachtte, de week na achttien juli.
En toen veranderde alles.
In mijn dossier was namelijk te lezen dat ik ‘goedgekeurd’ was door het RIZIV.
Goedgekeurd klinkt zo raar omdat het in deze betekent dat ik officieel invalide verklaard ben en dat is in principe allesbehalve goed nieuws te noemen.
Maar in dit geval is het dat wel degelijk.
Want ik kan mijn strijd blijven verder zetten zoals ik bezig ben.
Ik ben een nieuwe weg ingeslagen, waarover later meer, die heel wat van mijn aandacht opeist en die ik nu niet aan de kant hoef te schuiven wegens ‘geen geld’ of ‘teveel zorgen’.
Mijn therapieën en medicatie kunnen verder hun werk doen zonder dat ik me zorgen hoef te maken of we ze nog wel kunnen betalen.
Ik hoef er niet nog een extra last bij te nemen in de vorm van een proces.
Niks van dat alles.
Ik ben op slag duizend kilo lichter.

Nu is het enkel nog wachten op de brief van het RIZIV, benieuwd wanneer die erdoor komt en ik ook helemaal officieel op de hoogte word gesteld van de beslissing in mijn dossier.
Maar who cares, dat ze hun brief houden voor mijn part.
Ik heb Francine en haar bereidwillige collega’s van de CM.
Zij weten wél wat menselijkheid is.
Bedankt Francine!

Advertisements

7 thoughts on “Die another week

  1. Luiewijvenblog, part II | Voskosmos

  2. Blij te horen dat het uiteindelijk allemaal rond is gekomen!
    Heb nog zo’n verhalen gehoord van mensen die er maanden op moeten wachten, misschien een magere troost maar je bent/was zeker niet alleen.

    Weer een zorg minder dus!

  3. Ook hier zeer negatieve ervaringen met RIZIV. Wij werden als werkgever na kleine administratieve fout in hun kafkaiaanse molen onmiddellijk behandelt als criminele mensenhandelaars. Enkel via onze goede reputatie bij de VDAB terug alles in orde gekregen.

  4. Ik ken jou niet maar volg je verhaal al enkele weken.Ik heb deze post vol spanning en frustratie gelezen en kreeg tranen in mijn ogen bij het verlossende antwoord!

  5. ik ben blij voor jullie! dan kunnen jullie dit onderwerp eindelijk achter jullie laten!

    mijn vrouw is ook op deze manier “invalide” verklaard.
    ze is nu al een hele tijd op de goeie weg, parttime job (fulltime kan ze niet meer aan), zo nu en dan Tupperware-consulent.
    alleen jammer dat ze (oa van haar eigen familie) nog onbegrip krijgt.
    de “profiteur van het systeem” en “gemakzucht” moet ze er nu maar bijnemen.
    maar tussen de muren van ons knusse nestje zeggen wij dan : fuck het systeem! (maar we zijn er wel blij mee)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s