Thirty days and thirty nights

Dertig dagen, dat is exact hoe lang ik intussen bezig ben met mijn behandeling. We zijn dik over halfweg en het minste wat ik kan zeggen is dat het een echte rollercoaster is geweest.
Om te beginnen was ik zo ongeveer de hele maand november ziek.
Drie weken afzien, een paar dagen beter en het was weer van dattum, ik rolde van de ene infectie in de andere. Best leuk als een dokter je net verteld heeft dat je met een beetje pech kan doodgaan aan een domme verkoudheid.
Maar ik had wel iets om naar uit te kijken, die eerste december, de start van de behandeling waar mijn omgeving en ik naar uitkeken als naar een compleet nieuw begin.

Ik was best zenuwachtig, Bas ook.
En nog vele anderen, zo bleek.
Berichtjes, tweets, lieve klanken vlogen ons langs alle kanten om de oren. Best raar eigenlijk aangezien ik nog niets zou voelen of er niet echt iets zou veranderen die dag, maar iedereen voelde zo hard met ons mee dat het voor bekend en onbekend toch duidelijk als een heel bijzondere mijlpaal werd gezien. Ontzettend fijn al die mensen die met met je meeleven, zonder medelijden want daar ben ik allergisch aan.
Soit, de dag was lang en vol emoties.
Tegen de middag was ik doodop, alleen al van de spanning.
Vanaf dag twee hoefde ik niet meer naar het centrum waar de dokter zetelt maar kon ik thuis behandeld worden via thuisverpleging. Ook nog best spannend, want wie komt er je huis binnen gewaaid en zal het wel klikken? Gelukkig heb ik over dat laatste geen klachten, mijn thuisverpleegster Dagmar en ik kunnen het best goed met elkaar vinden. Heel fijn als je weet dat je ongeveer een jaar lang bijna dagelijks op mekaars gezicht zal moet kijken.
Bijwerkingen kreeg ik al na een paar dagen.
Misselijk, hoofdpijn, draaierig, maar allemaal op een aanvaardbaar level, de moeite niet om over te klagen.
Tot na een week of drie, toen besefte ik wat de dokter had bedoeld toen hij zei dat ik door mijn detox zou verzwakken. Ziek was ik, doodziek.
Ik kon geen twee stappen verzetten of ik moest overgeven. Aan eten denken kon ik niet, laat staan het binnen krijgen. Mijn hoofd barstte open en toe, vierentwintig uur aan een stuk en ook de dagelijkse pijn deed er nog een stapje bovenop. Op het trouwfeest van een heel goede vriendin, waar ik persé even wilde zijn, liep ik knal tegen de deur van het toilet aan omdat ik door de draaierigheid de klink niet kon vinden vanwege een gebrek aan dieptezicht.
Ik kan zo nog wel even doorgaan maar wat heb ik daaraan, het ergste is intussen voorbij.
In de zetel zitten en iets lezen of televisie kijken lukt weer, ik hoef niet meer continu in bed.
Mijn eten smaakt me weer en ik loop weer netjes door bekende en minder bekende deuren.
Alleen de vuile uitslag in mijn gezicht staat er nog, gelukkig heb ik een heel doeltreffende vanishing crème.
En, hoe raar het ook mag klinken, die felle bijwerkingen waren op een manier ook een beetje een opluchting. Als je verwacht erg ziek te zijn van iets en het afzien blijft uit, begin je te twijfelen of het wel iets doet, of je lichaam het wel ‘accepteert’.
Maar na enkele dagen wenen van ellende wist ik het zeker.
Het werkt!

Een andere mijlpaal van de voorbije dertig dagen is het plaatsen van mijn port-a-cath.
Had ik geweten dat het zo simpel was ik had hem begin oktober al gehad, maar goed, gedane zaken nemen geen keer.
Ik maakte een afspraak op de dienst Heelkunde in het UZ Gent en kon daar na minder dan een week al terecht. De dokter daar legde me het verschil uit tussen de twee mogelijke katheders, want die bestaan blijkbaar, en ik moest dan een keuze maken. Een beetje raar vond ik dat wel, wat ken ik nu van katheders.
Met het oplijsten van de voor -en nadelen hielp de dokter me te kiezen voor een poortkatheder, beter bekend als port-a-cath. Zo’n machientje zit volledig onderhuids en, als er geen naald is aangeprikt, kan je er behalve een klein bobbeltje helemaal niets zien (zie foto). Deze katheder heeft als voordeel ten opzichte van een PICC-lijn (de andere mogelijkheid) dat er geen stuk leiding permanent buiten het lichaam hangt. Daardoor heb je veel minder kans op ontstekingen en op het verstoppen van die leiding.

Als je goed kijkt kan je de aanzet van mijn sleutelbeen zien net boven de kleine pleisters op de operatiewonde. Daar zitten de dikste aders in het lichaam, vandaar dat ze een port-a-cath daar inplanten.

Als je goed kijkt kan je de aanzet van mijn sleutelbeen zien net boven de kleine pleisters op de operatiewonde. Daar zitten de dikste aders in het lichaam, vandaar dat ze een port-a-cath daar inplanten.

Ik koos ervoor de operatie onder plaatselijke verdoving te ondergaan. De eerst mogelijke datum voor de ingreep was vierentwintig december, kerstavond dus.
Niet ideaal misschien maar mijn gezondheid was nu even het enige dat telde, ik heb dan ook geen moment getwijfeld en de afspraak meteen vastgelegd.
De operatie zelf was een koud kunstje.
Binnen en buiten.
Mijn eerste operatie onder plaatselijke verdoving was een hele belevenis, best raar om dokter en verpleging te horen overleggen over wat ze met jou aan het doen zijn terwijl je zelf onder een tent van doeken ligt. De eerste post-operationele dagen, die trouwens samenvielen met die van de zwaarste bijwerkingen, waren heftig. De pijn was niet méér dan wat je kan verwachten als ze net in je lijf hebben gesneden maar opgeteld bij mijn andere, zeer aanwezige klachten, voelde ik me tijdelijk in de hel beland.
Nu, een week later, zijn de meeste operatiepijnen verdwenen en blijft er enkel nog wat stijfheid over die ik met kleine oefeningen probeer te bedwingen.

Vandaag is oudjaar, en een beetje een speciale voor ons.
Bas en ik zijn meer dan twaalf jaar samen en in al die tijd vierden we het einde van het jaar nog niet één keer met z’n tweetjes.
Maar vandaag is het zover.
Hoe dom het ook mag klinken, ik vind het zelfs een beetje spannend.
Ik twijfelde erg lang wat ik wilde doen voor oudjaar.
De voorbije twee jaren vierden we met een boel vrienden bij ons thuis, altijd een ontzettend fijne avond. Maar omdat mijn gezondheid sinds de behandeling nogal wispelturig is, de ene dag kotsmisselijk de andere dag best ok, durfde ik het gastvrouw-zijn dit jaar niet echt goed aan. Niet dat ik veel werk zou hebben, onze vrienden zijn er van het soort dat voorbereidt, kookt, afruimt en de hele boel opruimt voor ze zich in het feestgedruis storten, maar toch zag ik het niet zitten. Drukte maakt me moe, teveel licht en geluid maken me misselijk. Niet ideaal op de avond van de laatste dag van ‘t jaar.
We houden het dus kalm dit jaar.
Ik bestelde een kreeftje, de champagne staat koud en ik heb een topcadeau voor manlief.
Ik kijk er echt naar uit eens gewoon gezellig met z’n tweetjes af te tellen naar het nieuwe jaar.

Dan rest me nu enkel nog ieder van jullie een geweldig oudjaar, een niet al te hevige kater morgen en een spetterend nieuw jaar te wensen voor ik me ga opkleden voor de chique date met mijn echtgenoot.
Voor mij wordt tweeduizendvijftien het jaar van de gezondheid, de hoop en de verandering.
Maar meer dan dat nog het jaar van de vriendschap en de liefde.
Want zonder die laatste twee is een mens niks, hoe gezond je ook mag zijn.
En geloof me, ik kan het weten.

Advertisements

8 thoughts on “Thirty days and thirty nights

  1. Ik weet nu niet of je van Belgie of Nederland bent maar is er eigenlijk tussenkomst voorzien voor de thuisverpleging of is dat ook uit eigen zak? Is dat duur?

    Hier op 30/12 bij DML geweest .. Ben 30 jaar en ongeveer een 6 tal jaren klachten …
    Ik heb nu volgende week de lactose, fructose en bloedtesten gepland.
    11 maart dan terug voor bespreking resultaten ….

  2. Ik wens je de allerbeste wensen voor 2015. Ik wens met heel mijn hart dat de behandeling zal aanslaan en dat je een gezond jaar tegemoet kan gaan! xxx

  3. Gij sterke vrouw gij … wij moeten inderdaad geen medelijden hebben ! Niettemin wil ik wel heel hard duimen dat je het zwaarste mag achter de rug hebben. Gelukkig nieuwjaar !

  4. Voor 2015 en nog veeeel jaren erna wens ik jou vooral een goeie gezondheid , liefde warmte vriendschap en al wat je niet kan kopen in winkels.

  5. Ook voor jou wens ik je alles wat je zelf maar wensen kunt, maar vooral waar je zo het meeste nood aan hebt ! Vergeet niet elke stap die je zet is een stap naar vooruitgang, hoe moeilijk het soms ook is ! En inderdaad met hoop en liefde en een handvol mensen die je liefhebt, die je kan koesteren wordt 2015 een goed jaar ! Ik wens het je toe uit het volle van mijn hart ! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s