Goede voornemens? Bwa ja…

Sinds mijn diagnose ziet mijn leven er plots helemaal anders uit.
Ik voel me anders, ik kijk anders naar de wereld en, vooral, de toekomst en ik heb weer zin om dingen te ondernemen en uit te proberen. Niet dat ik daarvoor totaal geen ambitie meer had, dat niet, maar het was toch minder van harte. Ik voelde me in de steek gelaten door de medische wetenschap, verstoten en onbegrepen. ‘Ze konden me niet helpen’ en ik kreeg steeds maar weer te horen dat ze het zelfs niet meer gingen proberen, ik was uitbehandeld.

Maar nu geloof ik weer dat ik iets van mijn oude leventje kan terugkrijgen.
En mijn leven, daar hoort ook werken bij.
Niet dat ik nooit gevloekt heb op mijn job toen ik nog aan de slag was, maar ik zou geld géven om nu terug te kunnen gaan travakken (als mijn werkgevers dit ook lezen: ik bedoel dat uiteraard niet helemaal letterlijk, dat spreekt).
Soit, werken was lange tijd het allerlaatste waar ik aan dacht, een bewuste keuze om mezelf te beschermen. Aan werken denken deed me huilen, twijfelen en ik kreeg er een donker toekomstbeeld van, dus versluisde ik het even helemaal naar de achtergrond van mijn gedachten.
Maar nu is alles anders.
Niet dat ik verwacht morgen alweer ergens aan de slag te gaan, zeker niet, mijn gezondheid komt op de eerste plaats en daar is nog heel wat werk aan de winkel. Mijn behandeling is nog niet écht gestart en ik weet dat de weg nog lang en zwaar zal zijn. Duurt het nog een jaar, nog twee of vijf jaar voor ik terug werkklaar ben, so be it, maar als het moment ooit komt zal ik er verdorie klaar voor zijn.
Ik durf weer denken aan en dromen over zinvol bezig zijn, over doen waar ik goed in ben en andere mensen daarmee helpen.
En daar wil ik nu de basis voor leggen.

Ik schreef eerder al over de cursus boekhouden die ik aan het volgen was, die is intussen afgerond. Alleen het examen hangt nog als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd.
Van zodra mijn gezondheid het toelaat vlieg ik erin, hopend dat het studeren me nog even makkelijk vergaat als tijdens mijn studententijd.
Een goede keuze bleek dat boekhouden intussen al wel.
Nu Bas zelfstandige is ben ik gebombardeerd tot zijn persoonlijke boekhoudster en administratieve kracht.
En weet je wat, dat bevalt me wel.
Soms droom ik ’s nachts van een proper archief met een eigen kleurtje voor elk onderdeel, om maar te schetsen hoe gedreven ik me van mijn nieuwe taak kwijt.
Maar ik kwam er ook vrij snel achter dat ik geen geboren boekhoudster ben.
Ik vind het allemaal heel interessant maar het is ook even duidelijk mijn wereld niet, of toch zeker niet fulltime. Nu is het leuk en spannend om het voor Bas te doen, ik leer ook veel bij door de samenwerking met zijn echte boekhouder, maar ik zou snel gefrustreerd zijn moest ik er hele dagen mee moeten vullen vrees ik.
Ik was dan ook naarstig op zoek naar een nieuwe studie om mijn dagen zinvol mee door te brengen toen die zichzelf zo wat op een bordje kwam aandienen.

Uit mijn onderzoeksresultaten kwamen, behalve de diagnose Chronische Lyme, ook een aantal voedingsintoleranties naar boven. Ik sta dan ook sinds begin oktober op een streng dieet dat de zaken die mijn lichaam moeilijk verdraagt verbiedt. Over het hoe en wat van dat dieet volgt later meer, genoeg stof voor een volledige blogpost.
Maar ik moet dit aanhalen om uit te komen op mijn grootste voornemen voor dit jaar, de start van een nieuwe studie. Ik was er al uit dat, als ik ooit toch weer aan de slag kan, ik iets zou willen doen met mijn eigen ervaringen. De laatste jaren heb ik heel wat meegemaakt, ik weet wat vechten is, hoe het voelt om echt ergens voor te gaan, en dat wil ik graag kunnen gebruiken in mijn job.
Ik merk ook dat mensen er iets aan hebben om met mij te praten en naar mij te luisteren, dat mijn verhaal, en in grotere mate nog de manier waarop ik dat verhaal vertel, anderen moed geeft en goesting om opnieuw met twee voeten in het leven te stappen. En die kracht zou ik in de toekomst nog meer willen aanwenden dan ik in het verleden al deed.
Toen ik na een tweetal dagen al merkte hoe mijn radicale voedingsswitch ervoor zorgde dat ik niet meer dagelijks moest overgeven, en dat ik mijn broek plots weer wel elke dag dicht kon krijgen zonder onhoudbare buikpijn, wist ik het.
Mijn nieuwe studie zou met voeding te maken hebben.
Mensen zijn meer en meer bezig met wat ze in hun mond stoppen, beseffen ook dat we te veel en vaak verkeerd eten en willen daar voor zichzelf iets aan doen. Daarmee wil ik geen lans breken voor de zogenaamde ‘gluten -en lactosehype’, zeker niet. Zoals ik het aanvoel moet elk mens eten naar wat zijn of haar lichaam vraagt en nodig heeft, en dat kan volgens mij nooit in één allesomvattend dieet gegoten worden dat voor iedereen werkt.
Zo verteer ik bijvoorbeeld perfect gluten, waarom zou ik dan stoppen met pasta eten?
Ik weet nu waar mijn lichaam last van heeft en sinds ik daarnaar leef voel ik me stukken beter. Het viel me ook vrij snel op dat ik nu heel wat minder eet, terwijl dat nooit een bewuste keuze is geweest daar ik absoluut niet moest vermageren.

Sinds ik opener praat over het waarom van mijn veranderende voedingsgewoonten en daarbij horende maag -en darmproblemen, ik krijg er ook continu vragen over, merk ik dat er in mijn vriendenkring nog heel wat mensen zoekende zijn.
Al die dingen hebben mij overtuigd om in die richting verder te gaan studeren en er misschien/hopelijk in de toekomst ook echt iets mee te gaan doen.
Laat tweeduizendvijftien dus maar zijn ding doen, ik heb alvast één goed voornemen klaar.

Maar eerst…
Dat examen boekhouden.

Advertisements

6 thoughts on “Goede voornemens? Bwa ja…

  1. Vorige week kreeg ik ook te horen dat in de ziekte van lyme heb. Daarnaast heb ik nog coinfecties en voedselintoleranties. Vooraleer de behandeling te starten wou dr De Meirleir nog een aantal bloedonderzoeken doen. De resultaten van de testen zou hij mij dan opsturen (incl de voorschriften). Was dit bij jou ook het geval? Hoe lang heb je op deze resultaten moeten wachten? Hoe loopt de behandeling bij jou? Sorry hoor maar ik zit met zoveel vragen die ik -door de emoties – niet aan de dokteren heb kunnen stellen…

  2. Dag Annelies, ik heb je ooit op Radio 1 gehoord en sindsdien lees ik af en toe jouw blog. Ik ben zelf chronisch ziek. Door een aangepast voedingspatroon en inspuitingen met vitamine b12 heb ik eindelijk terug wat meer energie en minder pijn. Ik ben al een tijdje aan het denken dat ik op termijn graag zou samenwerken met een voedingsconsulent om mensen die chronisch ziek zijn te ondersteunen. En dan zie ik nu dat jij van plan bent dat te studeren. Super. Als je wat meer info wil over wat mijn plannen zijn, stuur me dan gerust een mailtje.
    En veel succes met jouw examen!

  3. Met een zelfstandige in huis is die cursus boekhouden alvast geen verloren moeite. Ik heb zelf 21 jaar in een accountantkantoor gewerkt, en graag zelfs, ik ben nu eenmaal een cijfermadam. Maar mocht ik nu moeten kiezen wat studeren, dan zou ik toch ook een heel andere weg inslaan.
    Dat je nu voor voedingsleer wil gaan is in jouw geval heel begrijpelijk, maar het lijkt me bovendien ook zeer interessant !

  4. ik lijd zelf aan een chronische ziekte. Sinds vorig jaar heb ik al veel boeken gelezen en elke keer komen die darmen terug. Ik geloof ook dat je een percentje beter kan worden met uw voeding aan te passen. Wie weet na een tijd een groot stuk genezen. Voor sommige is dit gluten, lactose, noten, eieren ..vermijden. Eveneens geloof ik ook dat ieder lichaam anders is. Personen met dezelfde chronische aandoening kunnen verschillende klachten hebben. Ik zou zelf ook graag een opleiding volgen maar op het moment is dit nog niet haalbaar. Veel succes en doe dat examen boekhouden goed!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s