Terug van weggeweest

Het is zwaar geweest.
Echt, écht zwaar.

Maanden zijn gepasseerd zonder dat ik het in de gaten had.
Maanden waarin ik me slapper voelde dan die schotelvod waarvan je denkt ‘ik gebruik ze nog één allerlaatste keer maar dan moet ze wel écht de vuilbak in’.
Maanden waarin ik vaker met mijn hoofd boven het toilet hing dan dat ik erin slaagde het rechtop te houden voor een periode langer een halfuur.
Maanden waarin mijn bed letterlijk mijn beste vriend was omdat het simpelweg de enige ‘vriend’ was die ik te zien kreeg.
Maanden waarin Bas zijn vuile sokken meer energie konden opbrengen dan ik.
Maanden van afzien, slapen, wakker liggen, overgeven, flauwvallen, vechten en telkens weer verliezen.
Maanden zonder vrienden, boeken lezen, een wandeling in de stad, een ander uitzicht dan de binnenkant van ons huis of zelfs maar het bekijken van een film die een minimum aan concentratie vereist.
Energie-zuipende maanden zonder groot of klein hoogtepunt om me heel even aan op te trekken of me weer een moment ‘mens’ te voelen in plaats van dat ellendige ‘zieke’ of ‘patiënt’.

Maanden zonder schrijven ook.
En dat heb ik gemist.
Duizend-en-één teksten zijn de revue gepasseerd, in mijn hoofd dan wel.
Door de medicatie kon ik heel heftig dromen, levensechte dingen waar ik graag een blogpost aan zou hebben gewijd omdat het soms verbazingwekkend interessant kon zijn. De mooiste boeken worden ‘s nachts geschreven, daar ben ik rotsvast van overtuigd. De geweldige ideeën, zinsconstructies, plannen voor boeken die tijdens mijn slaap al aan mij zijn verschenen, ik kan er een boek over schrijven!
Wel doodzonde dat die ideeën de volgende morgen ofwel helemaal niet zo briljant blijken te zijn dan eerst gedacht, ofwel verdwenen zijn in de krochten van de slaap.
Alleszins, het gebrek aan concentratie en energie gecombineerd met de overvloed aan pijn hebben het me de voorbije maanden onmogelijk gemaakt een letter op papier te krijgen. Alleen al het checken van mijn mails was voldoende om mijn handen en vingers pijnlijk te doen verkrampen.
Maand na maand passeerde, ik had geen enkele notie van tijd meer waardoor die drie loodzware maanden aanvoelden als een eeuwigheid.

In gedachten werd ik meteen terug gekatapulteerd naar de periode waarin ik mijn thesis moest schrijven. Aan het einde van mijn studie Orthopedagogie was ik er helemaal onderdoor gegaan. De zware combinatie van stage en studeren had pijnlijk duidelijk gemaakt dat mijn lichaam niet bestand was tegen zoveel druk.
Ik was op.
Compleet geradbraakt en uitgeput door de niet-aflatende pijn.
Na de stage-uren schreeuwde mijn hele lijf om rust. Niets meer dan slapen en zo min mogelijk fysieke of mentale actie. Maar dat is uiteraard geen optie als je verondersteld wordt enkele weken later een eindwerk in te dienen.
Dus schakelde ik mijn mama in.
Die is gelukkig leerkracht van beroep en hoeft dus niet al te veel te werken, je kent het type wel*. Elke vrije minuut bracht ze aan mijn zijde door, zwoegend aan dat lijvig dossier dat moest en zou op tijd klaar geraken**.
Mama fungeerde wekenlang als mijn lichaam, waardoor ik me enkel op mijn hoofd diende te concentreren. Liggend op de zetel of in bed dicteerde ik woord voor woord wat er op papier moest komen.
En dat werkte, wonderwel.
Zo goed zelfs dat we dezelfde techniek enkele jaren later bij mijn volgende studie nog eens van onder het stof haalden.
Gelukkig had mijn mama het in de tussentijd niet in haar hoofd gehaald een carrière switch te maken naar een echte job of ik was misschien nooit afgestudeerd geraakt***.
Voor iemand die moeilijk hulp vraagt was het allesbehalve een eenvoudige opdracht om dat deel van het schrijven uit handen te geven, maar wat was het alternatief.
Niet indienen?
Dan ken je me nog niet.

Pas als ik na een tijdje, toen en nu, weer zelf aan het typen sla, besef ik hoe ontzettend ik geniet van het voelen van de toetsen onder mijn vingers. Van het onmiddellijk omzetten van mijn gedachten naar vloeiende zinnen en woorden op papier.
Ik kan dat moeilijk uitleggen, maar ik word daar echt oprecht gelukkig van.
Heerlijk.
Als ik kan schrijven voel ik me de koning te rijk.
Ik heb dat op de één of andere manier nodig, denk ik, om helemaal mezelf te zijn en tot mezelf te komen. Het geeft me zuurstof.
Net als lezen, reizen, vrienden bezoeken, een goed glas wijn, en ademen uiteraard.
Soms durf ik zelfs al eens stiekem trots zijn op iets wat ik heb geschreven, als alle puzzelstukken in mekaar vallen en ik nét dat perfecte woord heb kunnen vinden om te vertellen wat me bezighoudt. En dat maakt me blij, want fier zijn op mezelf heb ik veel te lang gezien als een vorm van opschepperij, terwijl een mens dat eigenlijk gewoon nodig heeft.
Een schilder mag, wat zeg ik moet, trots zijn op zijn laatste werk.
Een bakker op zijn laatste taart.
Een reclameman op zijn laatste concept.
En ik op mijn spielerei met de Nederlandse taal.

Grote dromen durf ik niet meer dromen.
Door wat ik de afgelopen vijftien jaar heb meegemaakt besef ik veel te goed dat de realiteit die utopieën met een te groot gemak onderuit kan trappen om me helemaal te laten meeslepen.
Maar mijn stille hoop en kleinere droompjes laat ik me door niets of niemand afnemen.
En met taal, met woorden, zinnen, schrijven en spreken die derde bol ijs op mijn hoorntje verdienen, dat is daar zeker eentje van.

* mogelijk kwetsende opmerkingen over leerkrachten zijn louter humoristisch bedoeld en weerspiegelen niet mijn persoonlijke mening over het beroep
** mijn mama is een schatje
*** ik besef dat leerkracht-zijn wel echt een echte job is

Advertenties

8 thoughts on “Terug van weggeweest

  1. Blij om iets van je te horen. He lijkt me dat je vanaf hier alleen nog naar ‘boven’ en ‘beter’ kan, dus hoera! Ooit ga je hierop terugkijken en denken “fuck dat was zwaar, maar het was het dubbel en dik waard, ik zou het zo opnieuw doen”.

    Jou krijgen ze nooit klein 😉

  2. Doet deugd weer iets te lezen van je! Hoe is het met je momenteel? Heb ik het juist als ik Denk dat de anti – toxische fase erop zit? En de volgende fase nu?
    Alvast veel sterkte toegewenst x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s