Binnen of Buiten

Vluchtelingen
-crisis
-kampen
-probleem
De kranten staan er bol van.
De nieuwsuitzendingen spuwen continu nieuwe stromen informatie.
We hebben allemaal onze mening en die delen we maar al te graag, bij voorkeur met zoveel mogelijk mensen.

Ik heb erg lang getwijfeld of ik een blogpost zou wijden aan de vluchtelingenproblematiek, omdat ik me in politieke discussies op sociale media altijd liever wat op de achtergrond houd. Ik heb die gesprekken veel liever met vrienden in real life, over het internet is er toch altijd iets dat me tegenhoudt om ‘all the way’ te gaan.
Voorzichtigheid?
Maar de huidige situatie grijpt me zo naar de keel dat niet-schrijven me echt te zwaar valt. Ik praat er vaak over met Bas, met vrienden of familie, maar niks heeft de groei van de blogpost in mijn hoofd kunnen vertragen, laat staan stopzetten.

Het doet me pijn.
Veel.
En hard.
Wat er nu gebeurt, is te vreselijk voor woorden.
De situatie is tenenkrullend, haatroepend en klotenschoppend tegelijkertijd.
En ik voel me schuldig.
Stom?
Misschien.
Maar ik voel me schuldig.
Ik wil doen, helpen, daden stellen.
Maar het zal nooit genoeg zijn.
Zonder fysieke beperking zou ik meer kunnen doen, dat is waar, maar ook in die hypothetische situatie denk ik niet dat ik het fundamentele gevoel van verantwoordelijkheid en schuld van me af zou kunnen zetten.
Rationeel weet ik natuurlijk wel dat ik me helemaal niet zo hoef te voelen. Het is niet mijn taak om iedereen gelukkig te maken en ik acht mezelf bijlange na niet zo belangrijk dat ik denk dat de wereld met mij staat of valt.
Maar ik zit er intussen wel maar mooi mee, met dat continu aanwezige gevoel.
Het is niet dat ik mijn best niet probeer te doen.
Ik gaf al.
Hulpmiddelen, conserven, kleren.
En geld.
Op dit moment en in de huidige situatie is dat voor mij het hoogst haalbare, dat besef ik en ik zou het zo graag voldoende willen vinden. Maar het blijft magertjes aanvoelen.
Ik kan het ook gewoon niet vatten allemaal, dat hele gebeuren.
Al die mensen, vaak zonder hun familie, ergens in een vreemd land samengepropt in de hoop een beter leven te vinden.
Ik vind dat zo schrijnend.
Ik word daar fysiek ongemakkelijk van.
En dat maakt het zo hard om loslaten.
Het is veel te omvangrijk om een plaats te geven, denk ik.

Mijn verstand is waarschijnlijk ook veel te klein om het helemaal te begrijpen, dat besef ik, maar dat is voor nu niet het belangrijkste.
Ik zie alleen de mensen.
Ze stromen hier toe met velen, vlak voor de winter zijn intrede doet.
En ik wil niet, nacht na nacht, lekker in mijn warme bedje liggen rollen terwijl ik weet dat er honderden, duizenden mannen, vrouwen, kinderen, baby’s zelfs in ons, en andere nabije, stinkend rijke land buiten in de kou zitten niet wetend of ze er de volgende dag nog zullen zijn.
Het is onze verdomde plicht om die mensen te helpen, voor mij hoeft daar nergens een vraagteken bij.
En ergens hoopte ik dat dit voor iedereen het geval zou zijn.
Dat hulp bieden een evidentie zou zijn, ook al is dat niet altijd de gemakkelijkste weg.
Wij hebben zo ongelooflijk veel.
Té veel.
Allemaal.
Waarom is het dan zo moeilijk om die overvloed te delen met mensen die moeten vluchten om in leven te blijven?
En wat dan nog dat ze al drie landen passeerden waar het geen oorlog is? Verwachten we dan van Turkije wél dat ze in staat zijn alle Syrische vluchtelingen onderdak te bieden terwijl wij aan de zijlijn staan te kijken en helemaal niks doen?
En wat dan nog dat ze op zoek zijn naar een beter leven?
Stel je eens even in hun plaats?
Hoe zou je, excusez-moi le mot, fucking zélf zijn?!

Misselijker nog dan van de situatie zelf, word ik van de reacties die ik her en der zie verschijnen.
Waarom geloven mensen alles wat ze horen of lezen?
Waarom vormen mensen een mening op basis van een half artikel of een half woord op radio en televisie, zonder zelf na te denken of naar argumenten van de andere kant te luisteren?
En waarom is die mening dan ‘klaar’, zonder meer, zonder mogelijkheid tot nuancering of bijstelling?
Waarom zijn mensen zo bot voor mekaar?
Waarom bestaan er mensen die vinden dat zij meer waard zijn dan andere mensen?

Ik las dingen als “Laat ze maar allemaal binnen, dan zijn binnenkort al onze vrouwen verkracht,” en “Geef ze iets en ze moeten het niet eens hebben, de profiteurs. Ze komen hier alleen maar om ons land over te nemen en tegen ons te vechten.”
Bovenstaande reacties plaatsten mensen afgaande op een gepubliceerd artikel van een journalist die nul relevante bronnen kon voorleggen. Een artikel waarover een dag later in alle kranten een rechtzetting gepubliceerd werd waarin stond dat het hele “Vluchtelingen overvallen wagens met hulpmiddelen” totaal uit zijn context gerukt, om niet te zeggen compleet onwaar, was.
Maar dan blijven de reacties uit natuurlijk, want de mening is intussen al gevormd en die kan onmogelijk nog worden aangepast.
“Dat ze zich eerst eens leren aanpassen aan onze normen en waarden,” nog zo’n dooddoener. Let op, ik ben helemaal voor integratie. Ik vind dat we moeten samenleven, in een land van nog geen zakdoek groot, in plaats van ons in groepjes terug te trekken elk op z’n eigen eiland.
Maar als ik afga op de voorbije paar weken, moet ik zeggen dat de waarden en normen waarmee ik werd grootgebracht en waar ik zelf in geloof en probeer naar te leven, er helemaal anders uitzien dan die van vele van mijn landgenoten.

De voorbije weken delen mensen via sociale media alles wat ze maar kunnen vinden om hun mening, dat het helpen van de aankomende vluchtelingenstroom een slecht idee is voor onze samenleving, kracht bij te zetten.
En daarmee bedoel ik ook echt alles.
Van ‘na even zoeken nog enigszins relevant’ tot ‘helemaal over het paard getild’.
Zo kwam ik op Facebook al heel wat artikels tegen over problemen met vluchtelingen die gedeeld werden met bovenschriften als “Zie je wel?!” of “Het is al begonnen”.
Alleen bleken die stukjes uit kranten te komen van vijf, tot soms tien of meer jaar geleden.
Ik vind dat erg.
Ik zag er ook eentje passeren over een verkrachting door een moslim. Daarboven las ik iets in de trant van: “Hupla, het spel begint al, die mannen beginnen den boel hier al over te pakken. Mannen, hou uw vrouwen binnen!”
Elke verkrachting is er één teveel, die discussie hoeft al lang niet meer gevoerd te worden. Maar als ik dan in één oogopslag zie dat het artikel er eentje is uit tweeduizenddertien én uit Groot-Brittannië, ontplof ik.
Echt waar.
Ik reageer niet, maar vanbinnen kook ik.
Mensen vormen zich een mening op basis van koppen van artikels zonder de tekst of blijkbaar zelfs maar de datum of plaats van uitgave te lezen.
Op zich is dat soort gemakzucht iets van alle tijden, met dat verschil dat we nu in een tijd leven waarin we in een vingerknip toegang hebben tot meer informatie dan we ooit zullen kunnen verwerken, en dat meningen vroeger veelal binnenshuis bleven en een stille dood stierven terwijl ze nu ogenblikkelijk de wereld in gekatapulteerd worden.
We delen alles met iedereen, vaak zonder er eerst eens goed over na te denken, zo blijkt.
Maar bon, we dwalen af.
Meer dan genoeg stof om over het ‘meningen kakken op het internet’ een hele blogpost te schrijven, die komt er binnenkort nog wel eens aan.

Terug naar de vluchtelingencrisis.
Meer en meer zie ik dat de ‘ik-ben-geen-racist-maar-ers’ komen aanzetten met “En onze eigen mensen dan, hier zijn ook veel daklozen maar wie helpt die?” als argument waarom we beter geen geld geven aan de vluchtelingen.
Wil je echt weten wie die mensen helpt?
Exact dezelfde mensen die nu bergen verzetten om zich in te zetten voor de vluchtelingen.
Hoe ik dat weet?
Omdat dat mensen zijn die van mensen houden.
Er is inderdaad heel veel armoede in België, schrijnende situaties in overvloed.
En die mensen moeten inderdaad ook worden geholpen.
OOK.
Het erbij sleuren van armoede en daklozen in België is compleet naast de kwestie, dit is geen of/of -verhaal. ‘Onze’ armen waren er al voor de vluchtelingen aankwamen, en zullen er, jammer genoeg, nog steeds zijn als de crisis grotendeels gaan liggen is.
Armoede is een blijvend probleem waar we continu en blijvend aan moeten werken.
Het nu gebruiken als argument om niet te helpen houdt absoluut geen steek.

Wat wel zeker is, is dat hulp voor groepen in moeilijkheden, ver weg of dichtbij, al sinds mensenheugenis van dezelfde mensen komt.
Van mensen die mensen helpen.
Alle mensen.

ALLE.
Ménsen.

Advertenties

6 thoughts on “Binnen of Buiten

  1. Die bekrompen, foute en racistische commentaren op sociale media maken me ook diepdroevig en razend tegelijk. Ik begrijp dat je twijfelde om deze tekst te plaatsen, maar eigenlijk zouden wat meer mensen moeten doen wat jij doet. Ik ben er immers zeker van dat er tegenover elke kortzichtige reactie iemand staat die wel wil helpen. Merci voor deze blogpost!

  2. Die frustraties, zelfs niet kunnen slapen na nieuwsberichten of nog veel erger, na het lezen van de vreselijke Facebookberichten… En erna die mensen nog onder ogen moeten komen aan de familietafel … Je hebt het mooi verwoord, Merci!

  3. Ik had het zelf niet zo goed kunnen verwoorden. Het doet me heel veel deugd dat er ook dit soort reacties komen naast de negatieve en verzuurde commentaren. Merci!

  4. Groot gelijk!
    mensen moeten mensen helpen.
    om de hulpacties in Lokeren goed op te volgen hebben we de Facebook-groep opgericht “Lokeren helpt vluchtelingen!”
    waar is die kracht van de sociale media?
    Alle hulp helpt!

  5. Mooi verwoord Annelies. En heel herkenbaar, jouw frustraties hierrond. We leven jammer genoeg momenteel in een maatschappij waar het elk voor zich is. Maar gelukkig zijn er nog steeds mensen te vinden die wél willen delen, die wel voor elkaar zorgen, belangloos. Ik moet soms even zoeken, maar ze zijn er wel. En zij maken het verschil. We hebben nood aan een kanteling van mentaliteit, we moeten een toekomst creëren waar mensen meer steun en hulp vinden bij elkaar. Ik denk dat we hiermee voor een enorm grote uitdaging staan. Maar mensen die betrokken zijn, en die hun hart openstellen zijn het begin.
    Laat ons vertrouwen blijven hebben !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s