Gentse Feesten- gefeest

Je hebt twee groepen Gentenaars.
Eentje die onvoorwaardelijk van de Feesten houdt, en eentje die er elk jaar zo ver mogelijk van weg vlucht.
Ik behoor tot de eerste groep.

Ik adoreer de Gentse Feesten.
Voor mij zijn ze het toppunt van eerlijk en heerlijk vertier.
Ik hou van de sfeer, van de talrijke eetkraampjes die ik liefst van al allemaal een keer zou willen uitproberen, van de muziek, van het feit dat je fijne optredens kan bekijken zonder dat het je een cent hoeft te kosten.
Ik ben fier dat ik Gentenaar ben, en dat de Gentse Feesten dan ook een beetje ‘Mijn Feesten’ zijn. Dat mensen van heinde en verre komen om deel uit te maken van onze manier van volksvertier, dat is toch iets om trots op te zijn?
Ik ben dan ook één van die mensen die heel kwaad kijkt naar mensen die hun drank in de nachtwinkel kopen omdat dat goedkoper is.
Tien dagen gratis feesten, vierentwintig uur per dag als je wil, dan is het minste wat je kan doen toch wel je pinten aan de toog kopen, niet?
Soit, voor mij ademen de Feesten gezelligheid.
Een hele dag door de stad kuieren, beetje straatartiesten aan het werk zien, de ene al wat beter dan de andere, uitrusten op een bankje in het Baudelopark of er een dansinitiatie meepikken. Overal in de stad kan je voorstellingen bijwonen, soms gratis soms ook niet, en proeven van het echte Gent.
What’s not to like?

Elk jaar kijk ik ook halsreikend uit naar wat cirQ doet, een zot theatercolletief dat niks anders dan belachelijk leuke dingen doet. Op de Gentse Feesten is dat al een heel aantal jaren een Bata-iets. Zo passeerden bijvoorbeeld Batakamp, Bataclan en BataBata, elk met hun eigen kleur, sfeer en regels.
Een greep uit de genialiteit van Bata zijn het verplicht dragen van witte sportsokken, een totaal rookverbod behalve op bepaalde momenten, de Chatroulette, altijd op een rechte lijn lopen, de befaamde ‘ten seconds of techno’, kinderen voederen in hun ‘cel’ of het hele plein een kwartdraai draaien. Het geheel wordt steeds aan mekaar gepraat door een bekende of minder bekende komiek.
Dit jaar was een jubileumjaar, cirQ haalde al zijn topconcepten van de voorbije Bata- jaren boven en maakte er een groot ‘Rad van fortuin’ mee. Om de zoveel tijd draaide Gunter Lamoot, die dit jaar de presentatie zo goed als helemaal alleen op zich nam, aan dat rad en waar die stopte moest het publiek de ‘opdracht’ uitvoeren.
En het publiek doet dat.
Ongelooflijk vind ik dat, elke jaar opnieuw. Vraag de zotste dingen, de mensen doen het gewoon. Er hangt zo’n sfeer die ervoor zorgt dat alles kan en alles mag. Heerlijk gewoon.
Zotte dansjes, belachelijke spelletjes, compleet van de pot gerukte ‘tentoonstellingen’ en dat alles overgoten met een overdreven politiek incorrect sausje.
Zo incorrect dat je niet anders kan dan ermee lachen.
Ik zit in een rolstoel en dat is gevaarlijk bij cirQ, want alles wat anders of een beetje speciaal aan je is moet je bekopen. Een handicap, een extravagant kapsel, een andere huidskleur. Of ze lachen je uit of je wordt net overdreven in de watten gelegd.
Zo regende het enkele jaren geleden ontzettend hard toen we iets zaten te drinken. En als uit het niets haalden enkele medewerkers van cirQ een partytent om ervoor te zorgen dat ik toch zeker niet in contact zou komen met een druppel water. Leuk detail is wel dat die tent eerst een andere groep mensen tegen de regen beschermde maar ja, die zaten niet in een rolstoel.
Pech gehad.
Dit jaar passeerden Bas en ik een keer of drie, vier langs de Willem de Beersteeg voor een avondje vertier. Tijdens onze aanwezigheid stopte de wijzer van het Rad meer dan eens bij de ‘Monidans’, die we nog kenden van vorig jaar toen het plein eigendom was van de Familie Vandevelde. We waren vorig jaar al ontzettend enthousiast over de gezamenlijke kampdans en dus heel blij toen die dit jaar weer op het menu bleek te staan.
Alleen jammer dat ik net geopereerd was…
Een van de laatste dagen van de Gentse Feesten moest mijn port-à-cath eruit. Geen gigantische ingreep maar het blijft een operatie, met opensnijden en achteraf dichtnaaien en zo van die dingen.
En dat had ik dus wat onderschat.
Ik voelde weinig na de operatie, dus ging ik er ook mijn laatste dagen Gentse Feesten niet door laten verpesten. De dag van de operatie zelf al overtuigde ik Bas dat het best wel zou lukken om nog even langs cirQ te gaan.
Samen met een bomvol plein danste ik dan ook volop mee met de ‘Monidans’ en de ‘ten seconds of techno’, het is niet omdat ik in een rolstoel zit dat mijn armen niet meer kunnen zwieren, weet je wel?
Alleen had ik dat hevig armenzwaaien beter nog even achterwege gelaten, dan zou mijn wonde niet weer lichtjes open zijn gegaan.
En zou mijn litteken onderhand waarschijnlijk al wél genezen zijn.
Bedankt dus cirQ, voor een aandenken aan jullie en de Monidans in de vorm van een litteken dat waarschijnlijk nooit meer zal vervagen.
Bedankt.

Voor mij is er, naast mijn enorme liefde voor de Feesten, echter ook een keerzijde aan de medaille.
Er is namelijk ook een groot deel dat ik moet missen.
Zeg ‘Gentse Feesten’ en er roept vast wel iemand ‘Vlasmarkt!’ terug.
En die Vlasmarkt heb ik al in jaren niet meer gezien, en dat vind ik jammer.
Ja, het is maar wat dansen en zat worden en leuteren tegen compleet onbekenden, dat klopt, maar het hoort er wel bij.
En ik mis het.
Zeker niet alleen dat hoor, maar het maakt wel deel uit van het feit dat ik zowel heel erg uitkijk naar de Feesten als er tegenop zie en blij ben dat ze na tien dagen weer voorbij zijn.
Wat dat gemis niet gemakkelijker maakt is getrouwd zijn met een man als de mijne.
Bas is een varken tijdens de Gentse Feesten.
Niet beseffende dat een man van vierendertig niet meer zo snel recupereert als een kerel van eenentwintig, geeft hij zich elke mogelijke avond helemaal over aan de baldadigheden van de Vlasmarkt. Niet zelden kruis ik hem ‘s morgens straalbezopen op de trap als ik, tegen de middag, ben opgestaan en aan mijn dag wil beginnen.
Allemaal heel lief en schattig voor een keer of twee (als je niet begrijpt hoe straalbezopen lief en schattig kan zijn, nodig ik je uit om Bas eens te komen opwachten na een nacht uitgaan) maar daarna wil je toch liever gewoon je man terug.
Nuchter en op een deftig uur in bed zonder een aroma van verschraald bier, sigaretten, vuiligheid en Irish Coffee rond zich.
Elke dag opnieuw ontvang ik hem met open armen vol liefde en begrip, alleen in het begin van de Feesten wat meer van harte dan aan het einde.
Hij hoeft zich niet in te houden voor mij, het zijn zijn Feesten net zoveel als die van mij, ik zou me slecht voelen moest hij thuis blijven enkel en alleen om mij een plezier te doen.
Maar toch voel ik me er niet goed bij.
Ergens denk ik dat ik misschien gewoon jaloers ben dat ik er weer niet bij was, en dat ik gewoon zélf nog eens strontzat op de Vlasmarkt wil staan tot een stuk in de voormiddag.

Geloof me, die periode wordt er in mijn hoofd heel wat af gesakkerd.
Het moeilijk daaraan is, ik kan niet kwaad op hem zijn, ik wil vooral niet kwaad op hem zijn en toch ben ik het.
Maar weet je, dat zijn de Gentse Feesten.
Hij doet niet anders, of meer, of zwaarder dan andere mensen.

Alleen ben ik er niet bij.
En dat doet pijn.

Advertenties

3 thoughts on “Gentse Feesten- gefeest

  1. Hallo, ik heb ooit de diagnose cvs gekregen en ben kort door Dr. De Meirleir opgevolgd. Ik heb jouw blog maar snel en diagonaal gelezen maar als je dat wil, lees ik wat grondiger over je ziekte om een idee te hebben of het GAR jou zou kunnen helpen, een programma waar ik erg in geloof. Kijk alvast op
    http://www.guptaprogramme.com.

    • Hallo Els, bedankt voor je bericht. Ik ben nog steeds in behandeling bij dokter De Meirleir en het lijkt, na een dik jaar, traag maar zeker de goede richting uit te gaan. Ik geloof erin dat ik eindelijk, na 15 jaar zoeken, het juiste pad gevonden heb en wil mijn aandacht momenteel dan ook hierbij houden. De behandeling valt me best zwaar, dus ik kan er op dit moment niet meteen iets bijnemen.
      En dat wil ik ook niet.
      Lees gerust eens heel mijn blog door, het gaat niet allemaal over ziek-zijn, dat was ook allerminst de bedoeling.
      Niet om er per sé iets mee te doen, maar gewoon omdat het leuk is om lezen 😉
      Groetjes, Annelies.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s