Healthy Escape, Viganj Croatia

Soms gaat het snel.
Ondanks alle miserie van de laatste jaren en de nood aan gepeins en ge -over -peins, ben ik mijn impulsiviteit ooit helemaal kwijt geraakt.
Annelies kwam er plots mee af, terwijl ze me bezocht in het ziekenhuis: “Mijn zus organiseert een gezondheidsreis in september, en ik ga mee.”
Zo begon het.
En enkele uren en een paar telefoontjes later eindigde het ook.
Met een inschrijving.
Voor mij.

Na de impuls komt de twijfel, dat is meestal zo, en in dit geval was die behoorlijk groot.
Want had ik dit nu niet veel te snel en met veel te weinig nadenken beslist?
Was het hier nu niet veel te vroeg voor?
Reizen was de laatste jaren nooit een optie, want ziek en zo, en nu zou ik het plots helemaal alleen gaan klaren?
En de groep, kon ik van hen wel verwachten dat ze zich over mij zouden ontfermen?
Want ik ben en blijf wel rolstoelpatiënt natuurlijk, en dat betekent voor een stuk afhankelijkheid van iemand anders.
Annelies zou er natuurlijk wel zijn, maar ik kon haar toch moeilijk verplichten mij de hele tijd van punt A naar punt B te brengen? Plus, ze is zwanger en mag dus niet meer alles doen, wat als het landschap veel op -en -aflopen inhield?
En wat met die yoga?
Ik had au fond geen enkel idee wat dat eigenlijk inhield. Als het niks voor mij zou blijken, was het dan allemaal geen verloren moeite en weggegooid geld geweest?
Misschien zou ik helemaal nergens aan mee kunnen doen, of liet mijn lichaam me na twee dagen in de steek. Zou ik dan niet volledig buiten de groep komen te staan?
Moest ik mezelf dat eigenlijk allemaal wel aandoen?
Waren er niet veel te veel losse eindjes, onzekerheden en dingen die fout konden lopen?

Na de twijfel komt het moment van jezelf oppeppen.
Want was het feit dat ik bulkte van de goesting nu niet het allerbelangrijkste?
En zou de rest, al het praktische, niet gewoon volgen?
Ik had dergelijke reis al jaren op mijn verlanglijst staan en kreeg nu een unieke kans om er eentje te maken op een presenteerblaadje aangeboden.
Werken met topcoaches die me opnieuw konden laten voelen dat ik een lichaam en spieren heb. Dat ik, ondanks alles, ook fysiek nog leef en de mogelijkheid heb om mijn lijf weer aan de praat te krijgen.
Zou het niet ontzettend dom zijn om deze opportuniteit aan mij voorbij te laten gaan?

Voor ik het goed en wel besefte werd het acht oktober, de dag van vertrek.
Bas bracht mij en Annelies, en onze koffers vol ‘geen idee welk weer het gaat zijn in Kroatië -kledij’, naar de luchthaven. Een gebrek aan verkeer op de baan en een lege luchthaven zorgden ervoor dat we nog heel wat tijd te spenderen hadden in een zich herstellende luchthaven van Zaventem.
Het was de eerste keer dat ik er kwam sinds tweeëntwintig maart, de dag dat elke Belg een stuk van z’n naïviteit verloor, en dat hakte er best wel stevig in.
Ik werd stil, de wereld speelde zich voor een ogenblik alleen maar af in dit gebouw, waar tenten stilaan weer in steen herbouwd worden maar het jachtige leven nooit meer hetzelfde zal zijn.
Terwijl we Starbucks weer enkele euro’s rijker maakten, vormde zich enkele meters bij ons vandaan een groepje mensen. Annelies merkte op een bepaald moment op dat dat weleens onze medereizigers zouden kunnen zijn, een blik werpend op het Facebookgesprek waarin we eerder al carpools naar de luchthaven regelden. Even daarna sloten we schoorvoetend aan en werden meteen meegezogen in een positieve vibe die de rest van de week stabiel aanwezig zou blijven.

Na de vlucht stond ons nog een tweeënhalfuur durende busrit naar het hotel te wachten. Op een slingerende bergpas hoog boven het felverlichte Kroatische land, leerden we elkaar stilaan een beetje beter kennen.
Kortbij middernacht bereikten we onze vakantiebestemming, een kleinschalig hotel dat de komende week volledig te onzer beschikking zou staan. Veel keuvelen met het ons opwachtende gezelschap was er niet bij. De meesten onder ons waren doodmoe en baanden zich ogenblikkelijk een weg naar boven, op zoek naar een kamer waar een papiertje met hun naam op de deur prijkte.

De eerste nacht zou niet de beste blijken, ondanks de vermoeidheid sliep zowat de helft van het gezelschap matig tot slecht door de koude. Ons hotel draaide alleen in de zomermaanden, wanneer het snikheet is in Kroatië, en beschikte daarom niet over centrale verwarming. Nu haalde het kwik overdag nog een mooie twintig graden, maar ’s avonds en ’s nachts koelde het dermate af dat een tweede, en voor sommigen ook een derde of vierde, deken geen overbodige luxe was.
De volgende morgen, na een uitgebreid, gezond ontbijt met zaden, fruit en naar onzer eigen wens gebakken eieren, troepten we samen om te ontdekken hoe de rest van de week er ongeveer zou gaan uitzien. Er was een redelijk vast stramien van yoga, ontbijt, sport, lunch, activiteit, yoga, diner, activiteit, avondsluiting, die de hele week gevolgd zou worden. Al waren er enkele dagen die hierop een uitzondering maakten omwille van een daguitstap naar een nabij liggend stadje of de beklimming van een berg in de buurt.
Sporten deden we onder leiding van Helena Van Der Plaetsen, zus van onze topper in de tienkamp Thomas, manager van onze Olympische gouden medaillewinnares Nafi Thiam, maar vooral ook personal trainer en toffe madam als zichzelf.
We kwamen bij Helena op het matje, letterlijk en figuurlijk, in groepjes van drie of vier personen, maar ze zette ieder van ons afzonderlijk aan het werk met oefeningen op zijn of haar lijf geschreven. Al zou je dat aan het gekreun en gevloek niet altijd hebben gezegd, Helena kon er verdorie de zweep opleggen om ons voortdurend net dat beetje verder te duwen.
Op dat laatste was alleen ik eigenlijk een uitzondering. Toen bij de eerste sessie bleek dat ik echt nog helemaal van voren af aan zou moeten beginnen, besloot Helena me apart te begeleiden om extra aandacht te kunnen geven aan de basis van alles. Mijn lichaam lag al jaren stil en moest opnieuw wakker gemaakt en overtuigd worden van het feit dat er spieren aanwezig waren die gerust weer wat mochten aansterken. Na een week werken met Helena had ik een aantal basisoefeningen waartussen ik van hartenlust kan variëren en elke dag uitpikken wat er mogelijk is en/of waar ik zin in heb.
Intussen zijn we zo’n tien dagen weer thuis en voel ik hier en daar al wat herwonnen kracht. Daarenboven begin ik zelfs al kleine veranderingen te zien aan mijn lichaam. Ik ben natuurlijk niet dik, maar toch zie je razendsnel hoe mijn lichaam er strakker en krachtiger uitziet als ik gedisciplineerd probeer dagelijks enkele oefeningen te doen en, dat mogen we uiteraard niet vergeten, de snoeppot links en de zakken chips in de kast laat liggen.

Maar het sporten was eigenlijk niet dé grote revelatie van de reis, aangezien ik eigenlijk al zo goed als dagelijks enkele buikspieroefeningen van de kinesist deed. Nu kan ik wat meer variatie aanbrengen, wat het vooral leuker maakt, en wat meer verschillende spiergroepen aanspreken.
Maar dat soort bewegen deed ik eerder al.
Wat wel helemaal nieuw was, is yoga.
En laat dat nu eens helemaal mijn ding blijken te zijn!
De eerste les yoga was, behalve uitermate idyllisch door de plaats waar ze werd gegeven, vooral enorm zwaar. De tranen prikten achter mijn oogbollen toen bleek dat ik helemaal niet mee kon, dat mijn lichaam langs alle kanten protesteerde tegen het soort en het tempo van de uit te voeren bewegingen.
Even kwam de twijfel weer torenhoog opzetten, zeker omdat ik eerder die dag ook al merkte dat ik niet in kleine groep zou kunnen blijven mee sporten. Ik vreesde dat ik weer te overmoedig was geweest, dat ik me had laten meeslepen door mijn eigen enthousiasme zonder stil te staan bij de gigantische hoop beperkingen die ik voorlopig nog steeds met me mee droeg.
Kevin, de coach, stelde me voor om de volgende dag eerst met mij alleen te werken, een halfuurtje voor de les van de groep begon.
Ik stemde in, blij als een kind dat ik zelf niks moest vragen. Ik haat het om ‘speciaal’ te moeten zijn, anders dan de anderen. Maar hier ging het zo natuurlijk dat ik me helemaal niet speciaal hoefde te voelen.
Weet je, zowat elke vakantie, elke groepsles, elke weet-ik-veel-wat-allemaal, is het eerste wat je hoort: “Doe vooral waar je zin in hebt en wat goed voelt”. Maar op de één of andere manier word je vaak dan toch op een bepaalde manier in een keurslijf geduwd. Soms zo professioneel verpakt dat je er misschien geen erg in hebt, maar toch op een bepaald moment begint te voelen dat je in een bepaalde richting wordt gepusht.
Hier niet.
Vanaf het eerste moment heb ik me vrij en veilig gevoeld op deze reis en binnen deze groep. Ik kon heel snel en makkelijk overstappen van ‘je vindt me toch zeker allemaal wel leuk’ -Annelies op honderd procent mezelf zijn.
En dat is heel wat voor mij, want ik ben nogal snel onzeker in groep.
Of ik zet eerst mijn masker van zelfvertrouwen op tot ik op mijn gemak ben, of ik trek me terug in een hoekje. Dat laatste is vaak gevaarlijk als je alleen bent, omdat je dan de kans loopt de boot der eerste kennismakingen te missen. Gelukkig heb ik daarvoor Bas meestal bij.
Die heeft een gigantisch masker, wat zeg ik windscherm, van zelfvertrouwen waar ik me gezellig en in stilte mee achter kan verschuilen tot ik klaar ben om mezelf te zijn. Soms is het zo’n geruststelling om gewoon maar ‘vrouw van’ te kunnen of mogen zijn.
Maar hier dus geen Bas.
Alleen mezelf. In een groep mensen die ik nog nooit van mijn leven had gezien.
Ik ga er niet steeds blijven bij vertellen dat Annelies er uiteraard wel was. Het is niet dat ik haar ooit zou kunnen vergeten, maar intussen ga ik ervan uit dat jullie wel weten dat ik niet helemaal in mijn eentje op het vliegtuig was gestapt.
We hadden het trouwens over yoga.
Dag twee ging ik met Kevin alleen aan de slag, en dat vlotte al een pak beter. De oefeningen volgden mekaar iets trager op en de staande reeks werden voor de gelegenheid volledig overgeslagen. Wat overbleef waren vooral zittende en liggende posities waarmee ik kon uitpakken met de overgebleven lenigheid uit mijn lang vervlogen turncarrière.
Ik genoot.
Kevin zag het en nodigde me uit de volgende dag terug een één-op-één sessie te organiseren, de snoeper.
Die dag bleef ik na mijn les hangen in de groepsles en deed ook daar nog enkele oefeningen mee, zo naar mijn zin had ik het. Omdat ook de groep smeekte om rustiger vormen en posities, besloot ik vanaf dan ook gewoon de lessen terug samen met hen mee te volgen. Wat niet lukte kon ik altijd overslaan.
Ook thuis blijf ik me in de meest vreemd yogahoudingen wurmen, mijn lichaam vindt het heerlijk om weer uitgedaagd te worden en zich te kunnen rekken en strekken. Toen ik, terug in België, opgewonden mijn relaas aan een vriendin vertelde, had ik meteen een partner.
Bij deze, als ik terug in staat ben zonder problemen de bus te nemen, schrijven Eva en ik ons in voor yogalessen.
Echt waar, ik kan niet wachten!

Dat ik fysiek met nieuwe inzichten en goede voornemens ben thuisgekomen, is jullie inmiddels vast wel duidelijk.
Maar dat is lang niet het enige.
Ik liep al lange tijd met een beetje een vies gevoel rond, namelijk dat ik veel ‘groeitijd’ aan het verliezen ben.
Wat ik altijd geloofde was dat ik tegen mijn dertigste wel een idee zou hebben van waar ik zo ongeveer naartoe wilde met mijn leven. Maar zo’n dingen leer je door te doen, door in het leven te staan en te (be)leven. Wat ik intussen al enkele jaren niet meer ten volle kan doen.
Zo was ik altijd tevreden met en in mijn job, maar wist ik ook wel dat ik dat niet tot het einde der tijden zou blijven doen. Niet alleen om de jobinhoud, want ik kreeg voldoende kansen op het werk om die voor mezelf interessanter te maken met leuke zij projectjes, maar ook de verplaatsing op zich kon wat mij betreft niet blijven duren. Voor een gezond mens is pendelen al een gigantische uitdaging, laat staan voor iemand die op fysiek vlak heel wat tekorten heeft om rekening mee te houden.
Hoe graag ik ook terug zou gaan naar Aalst, mijn lichaam gaat het me heel snel kwalijk nemen als ik besluit om opnieuw zoveel hooi op mijn vork te nemen als het moment daar is om terug de arbeidsmarkt in te duiken.
Maar wat moet ik dan wel gaan doen?
De studie voeding waar ik nu mee bezig ben is één ding dat ik hoop te kunnen aanwenden als ik terug aan de slag kan, en mijn sociale studies draag ik sowieso met me mee aangezien die onlosmakelijk verbonden zijn aan mijn persona.
En dan is er nog het reizen.
Hoe veel het ook van mij vraagt fysiek, als ik op reis ben, in een andere omgeving, kan ik altijd veel meer dan thuis. Ik herleef volledig in andere lucht.
Ik heb dat nodig om te leven.
Letterlijk.
Ik voel bij elke reis ook aan dat het voor mij veel levensnoodzakelijker is om geregeld weg te kunnen dan voor Bas. Hij kan er heel erg naar uitkijken om op reis te gaan, maar hij kan het ook vrij gemakkelijk loslaten als het niet kan om één of andere reden.
Ik niet.
Voor mij is reizen zoveel meer dan gewoon op vakantie gaan.
Die drie dingen verbinden zou misschien wel zomaar eventjes mijn droomjob kunnen zijn.
En dat is niet onmogelijk.

Het idee dat er misschien wel een heel goede coach in mij verborgen zit, kwam bovendrijven tijdens de vele gesprekken die ik met Eveline had op reis. Eveline is de founder van Healthy-escape en de zus van mijn Annelies, waarvan we nog steeds allemaal weten dat ze ook mee was op reis.
Ook zij ging door een heel moeilijke periode, fysiek en mentaal.
En ook zij gooide haar hele leven door mekaar op zoek naar haar roeping. Die vond ze in voeding, in coaching, in reizen en in de combinatie van alles. Ze vond haar droom, kneedde hem op maat en broedde http://www.healthy-escape.be en http://sof.travel uit, twee prachtige initiatieven die haar handtekening dragen.
Laat ik Eve maar even mijn voorbeeld noemen, iemand voor wie ik oneindig veel respect heb. Om de durf die zij aan de dag heeft gelegd om uit haar put te kruipen en op weg te gaan naar de top van de berg die ze nu met haar eigen handen aan het bouwen is.
Of ik de grote durf om te ondernemen en te beginnen met en van niks echt in mij heb, weet ik niet. Wat ik wel weet is waar mijn kwaliteiten zitten, wat ik wel en absoluut niet kan. Ik heb intussen genoeg meegemaakt om een goed beeld te hebben van wie ik nu eigenlijk ben, en wat ik bezit om mee aan de slag te gaan.
En daar ga ik ook iets mee doen.
Voorlopig nog allemaal vanuit de zetel, want beter worden is en blijft nog steeds prioriteit numero uno. Maar ik wil weer actief worden, iets betekenen.
Voor mezelf, voor anderen, voor de maatschappij.
Groeien als mens.
In Kroatië kreeg ik de kans om verschillende puzzelstukjes die al ergens klaar zaten in mijn hoofd, samen te leggen tot de aanzet van een mooie toekomst puzzel.
Op verschillende manieren.
Met de hulp van een hele hoop mooie mensen.

Daarom, Bedankt groep.
Voor het creëren van de veilige omgeving waardoor ik mijn masker vrijwel meteen weer in mijn bagage kon proppen.
Voor de fijne momenten aan tafel, ondersteboven in de yogales of in bikini aan het zwembad.
Voor de lachsalvo’s die ze zonder twijfel ook aan de andere kant van de baai konden horen.
Voor wie jullie zijn, allemaal, stuk voor stuk anders, uniek en enig in hun soort.
Bedankt.

Bedankt Helena.
Om mijn spieren terug wakker te maken en mijn dagelijkse oefenroutine een beetje op te leuken.
Voor het geduld dat je met mij had en de bereidheid om, naast je dagelijkse sporturen, man en kinderen aan de kant te zetten om je nog een extra halfuurtje met mij bezig te houden.
Bedankt.

Bedankt ook Kevin.
Om van mijn eerste kennismaking met yoga meteen een succes te maken.
Om me te doen voelen dat ik ook nog ergens goed in kan zijn, ondanks het feit dat ik een lichaam meedraag met meer kosten dan baten.
Om wie je bent, want je bent er eentje uit de duizend.
Bedankt.

Bedankt Eve.
Voor de leuke gesprekken die we hadden, in groep en apart.
Om me te inspireren niet alles uit te stellen tot ik er fysiek klaar voor ben, maar me zoveel mogelijk voor te bereiden om te kunnen knallen als het moment daar is.
Voor de organisatie van deze prachtige reis, waarop niks moest en alles kon.
Om op elke vraag een antwoord te bieden, al was het een eerlijke “Dat kan niet” of “Ik weet het niet,” want ook dat is een enorme kracht.
Bedankt.

Dit was mijn eerste gezondheidsreis, maar zeker niet mijn laatste.
Bedankt Healthy-Escape.
Bedankt.

14670867_667196376779421_2997907346743118101_n

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s