Een update, en excuses, maar toch vooral een update

“Annelies, je bent officieel niet meer ziek. Je bent herstellende.”

Het moet het voorlopige record ‘aantal begrepen woorden na mekaar, uitgesproken door professor De Meirleir’ zijn.
En of we ze begrepen hadden, mijn liefste en ik, meer dan begrepen zelfs, als dat überhaupt al mogelijk is.

Vooraleer ik echt aan mijn verhaal begin, moet me toch eerst nog iets anders van het hart.
Excuses.
Aan jullie allemaal.
Ik schaamde me behoorlijk diep toen ik even checkte wanneer mijn laatste blogpost verschenen was.
Vijfentwintig november tweeduizendzestien… tweeduizendZESTIEN.
En ik schaam me niet zozeer voor mezelf, voor het feit dat ik al zo lang niet de moeite heb genomen om wat woorden op papier te zetten. Neen, ik schaam me omdat ik gedurende al die tijd lieve berichten en vragen via mail ben blijven krijgen van mensen die zich afvroegen hoe het nu eigenlijk met me ging en wat de reden was dat er maar geen nieuwe post verscheen.
Ik heb elke mail persoonlijk beantwoord, dat wel, maar toch.
Ik wist dat veel mensen zaten te wachten op een uitgebreide update van mijn gezondheidssituatie, en ik heb er de tijd niet voor genomen.
Dat spijt me.
Oprecht.
Deze blog is er gestart vanuit een vorm van therapie, therapie die ik de laatste tijd veel minder nodig heb. Maar ik besef dat, van zodra je ervoor kiest om met je verhaal naar buiten te komen, mensen iets van jou beginnen verwachten.
En dat is wat mij betreft helemaal ok.
Als het louter en alleen voor mezelf was, had ik nooit iets moeten publiceren, en dan was dit stuk er waarschijnlijk nooit gekomen. Maar ik heb er destijds voor gekozen om wel te starten met een online blog, en daar horen bepaalde, om het wel erg zwaar uit te drukken, verantwoordelijkheden bij.
En op dat vlak voel ik me een beetje tekortgeschoten.
We gaan er nu ook niet meer van maken dan het is, maar ik vond het toch belangrijk om dat kort even te vermelden.

En dan nu terug naar de kern van de zaak, de laatste consultatie.
We schrijven zevenentwintig november tweeduizendzeventien.
Ik was een jaar lang pijlsnel geëvolueerd in de goede richting, maar de laatste maanden leek die vooruitgang nogal gestagneerd. Echt zorgen maken deed ik me nog niet, maar ik hoopte toch van de professor te horen te krijgen dat alles ‘normaal’ was. En eigenlijk wilde ik ook gewoon heel graag weten of ik nog meer verbetering kon verwachten of niet.
Ik was ontegensprekelijk enorm blij met alles ‘wat al was’, maar toch blijf je een beetje op je honger zitten als je niet goed weet waar het eindpunt ligt. De professor had me al meermaals gezegd dat hij geen antwoord had op die vraag, dat ik zou blijven evolueren tot ik dat ineens niet meer zou doen. Maar toch hoop je telkens weer dat er dit keer wel wat meer duidelijkheid zal zijn.
Ik mijn vragen goed voorbereid op voorhand, en ik was erop uit om ook echt antwoorden te krijgen.
En die kwamen er.
En ze brachten hoop met zich mee, nog meer hoop dan er al was.

Want ik ben genezen.
De patiënt is dood, lang leven de méns!

Genezen.
Wat een heerlijk woord.
Een woord dat we jarenlang dachten nooit meer te horen te krijgen.
En toch is het zo.
Ik heb geen ziekte meer.
Wil dat dan zeggen dat ik geen pijn meer heb?
Dat ik niet meer moe ben?
Dat het hele arsenaal aan symptomen dat ik had, nu in een klap allemaal verdwenen zijn?
Dat ik morgen terug voltijds begin te werken en drie kinderen tegelijk op de wereld kan zetten?
Neen.
Dat niet.
Maar wat dan wel?
Het betekent dat wat de geneeskunde voor mij kon doen, nu gedaan is.
En dat extra medicatie geven nu geen zin meer heeft.
Het enige medicijn dat nu nog werkt, is tijd.
Uiteraard is er voorlopig nog wel de pijnmedicatie, die ik nu al ongeveer een jaar onder strikte begeleiding van de pijnkliniek probeer af te bouwen.
Maar voor de rest ligt de bal volledig in het kamp van mijn lichaam dat zich moet herstellen, op eigen tempo.
En dan is alles mogelijk.
Ik kreeg van de professor de opdracht mee om te leven. Iets dat ik nu, op alle mogelijke manieren en met volle overgave, probeer te doen.
Dat wil zeggen dat ik mijn dagen nuttig probeer in te vullen, en meer en meer zicht krijg op waar mijn grenzen op dit moment liggen.
Met vallen en opstaan.

Ik ga elke dag een paar kilometer wandelen met Jess, de husky die we begin vorig jaar adopteerden uit het asiel. De lieve schat verdient een blogpost die helemaal rond haar draait, dus die komt er binnenkort ook zeker nog eens aan.
Dat wil verder ook zeggen dat ik plannen maak om weer enkele uren per week aan het werk te gaan. Meer nog, ik ben zelfs al gestart met mijn eerste stappen richting werk in de vorm van vrijwilligerswerk bij Animal Tails, een vzw die ongelooflijke dingen doet voor kinderen en jongeren en dieren inzet om die dingen te bewerkstelligen.
Ik ging al enkele keren mee naar een sessie om de sfeer op te snuiven, en een zicht te krijgen op de manier van werken. Een leuke extra is dat onze eigen hond ook deel kan uitmaken van de roedel waarmee gewerkt wordt. Zij vindt het heerlijk om samen te spelen met soortgenootjes, en bij Animal Tails kan ze zich op die manier helemaal uitleven en tegelijkertijd ook nog een meerwaarde betekenen. Binnen de vzw is het de bedoeling dat ik op termijn ook zelf groepen en jongeren ga begeleiden, en verder meewerk en meedenk over de groei ervan. Een beetje een manusje van alles dus.
Buiten dat hoop ik binnen afzienbare tijd ook weer een kans te krijgen om me te bewijzen in een betaalde job. Daarvoor spreek ik mijn contacten hier en daar aan, en houd ik de vacatures in de gaten.
Wat ik zal gaan doen is nog een groot vraagteken, maar werken zal ik.
En het zal verdorie deugd doen.
Maar omdat leven meer is dan werken alleen, besteed ik ook voldoende aandacht aan alles wat zich daarbuiten afspeelt.
Mijn vrienden hoeven niet meer elke keer naar ons toe te komen, neen, ik ga nu ook naar hen. Uiteten, op uitstap naar zee, naar een pretpark met mijn neefjes, familie bezoeken, BOB zijn na een avond uit, zelf naar de kinesist met de elektrische fiets in plaats van de kinesist aan huis, werken aan mijn spieren in de lessen hangmatyoga, ontspannen en werken aan mezelf in de gewone yogasessies.
Ik blijf niet bij de pakken zitten, ik geef stukje bij beetje weer invulling aan mijn leven.
Maar, na alles wat ik de voorbije jaren heb meegemaakt, doe ik het veel doordachter. Ik sta meer stil bij de keuzes die ik maak, want maak ik ze wel voor mezelf?
Volg ik mijn gevoel bij alles wat ik doe?
Ben ik dit, of wil ik er iemand anders mee plezieren?
Niet dat ik elke stap eindeloos analyseer, integendeel zelfs, het vloeit allemaal veel organischer voort uit de persoon die ik op dit moment ben. En dat zorgt ervoor dat ik heel vaak rondloop met een glimlach op mijn gezicht.
Ook als ik door mijn lichaam op de vingers wordt getikt, want ook die momenten zijn er nog geregeld. Als ik over mijn grenzen ga, soms ver, kan zelfs dat me gelukkig maken. Omdat dat meestal het gevolg is van een weloverwogen keuze. Een avond met vrienden die wat langer uitliep dan goed voor me is, maar met eindeloos plezier. Kan je dan huilen om een stram lichaam dat smeekt om platte rust de volgende morgen?
Ik niet, niet meer.
Het is soms nog lopen op glad ijs, en geregeld glijd ik uit en ga ik op mijn bek, omdat ik mezelf opnieuw moet ontdekken.
Wat kan die Annelies 2.0 al, en wat (nog) niet?
Feit is dat er een Annelies 2.0 is, en dat is eigenlijk het enige dat telt.

De viering van oud en nieuw was speciaal dit jaar, en niet alleen omdat ik voor de eerste keer in meer dan tien jaar nog eens mee ben gaan dansen.
Toen de klok twaalf uur sloeg, hebben Bas en ik ruim de tijd genomen om, tussen het gejoel van de vrienden waarmee we samen aan het vieren waren, even stil te staan bij onszelf.
Want tweeduizendachttien wordt een bijzonder jaar, dat kan niet anders.
Voor mij zijn er twee prioriteiten.
Ten eerste wil ik weer aan het werk.
Ik wil iets vinden waarin ik me kan ontplooien, op een plek waar ik me goed voel.
En ten tweede is er onze kinderwens, ook daarin willen we dit jaar stappen vooruit zetten. Op welke manier dan ook.
In oktober beëindigden we de voorbereidingscursus voor adoptie. Met het certificaat dat we daar behaalden moeten we binnen het jaar voor de rechtbank verschijnen, die dan op hun beurt een maatschappelijk onderzoek zullen eisen. Omdat we tijdens de cursus aanvoelden dat we op dit moment niet in de ideale positie zitten om dat onderzoek aan te vangen, besloten we dat jaar te nemen om een aantal zaken op orde te brengen. Eind augustus evalueren we, en beslissen we of we ons klaar voelen voor de psychologen of niet.
Ik begrijp dat ik dat even moet uitleggen, want waarom zouden we in godsnaam de procedure stoppen als we zo graag een kindje willen.

Op dit moment zijn er heel veel vraagtekens in ons leven, die ons hebben doen besluiten om er een jaar te laten overgaan. We begrepen tijdens de cursus dat er heel veel aandacht geschonken wordt aan stabiliteit, wat ik ook wel begrijp, en die is er bij ons nu gewoon nog niet.
Ik ben in ziekteverlof, maar die situatie is niet blijvend.
Waar ga ik terechtkomen?
Wat ga ik verdienen?
Hoeveel uur per week ga ik werken?
Kan ik vrijaf nemen om een tijdje bij ons kindje thuis te blijven als het naar hier komt?
Of Bas?
Allemaal vragen waar we op dit moment geen antwoord op kunnen geven maar die zeker aan bod zullen komen tijdens het maatschappelijk onderzoek.
Verder is er het feit dat eigen kinderen ook weer een mogelijkheid zijn. Van zodra ik medicatievrij ben, zijn we in principe in staat om kinderen te krijgen.
Als we die graag willen, lijkt het ons verstandiger daar eerst voor te gaan. Ik ben intussen ook geen twintig meer, dus biologisch gezien wachten we beter geen tien jaar meer als ik graag zelf zwanger wil worden.
En dat wil ik, heel graag.
Wat je hier las, blijft nog even hard gelden als toen ik het enkele jaren geleden schreef.
Dat adoptiekindje komt er, sowieso.
Maar op adoptie staat geen leeftijd, dus mogelijk komt het er gewoon iets later.

Deze blogpost werd geschreven door een andere Annelies dan de tekst van een dik jaar geleden.
Ze ziet er nog (min of meer) hetzelfde uit.
Ze is nog steeds smoor op dezelfde man.
Ze knuffelt nog even eindeloos met haar twee katten, vooral met Onze Kevin dan, want Dieander staat niet altijd te springen voor al dat plakkerig gedoe.
Ze woont nog steeds in hetzelfde huis dat nog steeds evenveel verbouwingswerken moet ondergaan.
Maar voor de rest is alles anders.
De rolstoel staat klaar om naar het containerpark te brengen.
Er kwamen een prachtige hond en kilometerslange wandelingen in de plaats.
Het medicatiezakje dat als met lijm aan haar hand was geplakt, is nu minder dan de helft zo dik.
En ze heeft een toekomst.
Eentje waar ze naar uitkijkt.
Eentje die haar doet glimlachen, en blij zijn dat ze leeft.

Maar vooral, deze Annelies geniet.
Van alles, hoe klein ook.
Deze Annelies hoor je zelden klagen, en al zeker niet over de kleine onbenullige zaken waar je toch niks aan kan veranderen. Want het fileprobleem zal morgen, ondanks je eindeloos gezucht en gefoeter, waarschijnlijk ook nog bestaan, en door hele dagen zuur rond te lopen zal het heus niet plots stoppen met regenen.
Jezelf slechtgezind door de dag slepen en over alles klagen en zure meningen ventileren is je reinste tijdverlies, en in die tijd had je zoveel mooie dingen kunnen beleven.

En dat laatste is mijn echte voornemen.
Niet alleen voor dit jaar, maar voor alle jaren die nog volgen.
Ziek zijn heeft me enorm veel geleerd, heeft van mij een mooier en gelukkiger mens gemaakt, heeft me doen beseffen dat relativeren je leven kan redden.
En die wetenschap en dat gevoel wil ik nooit meer loslaten.
Ik sluit een periode af, een heel moeilijke periode, en liefst wil ik nog zo weinig mogelijk terugdenken aan wat was.
Behalve dan aan de mooie dingen die ik eruit gehaald heb.
Die wil ik voor altijd koesteren.

26734327_10155565489309051_20703872341465838_n

Advertenties

8 thoughts on “Een update, en excuses, maar toch vooral een update

  1. Oo Annelies dit had ik je zo hard toegewenst!! Ik heb volledig hetzelfde meegemaakt en nogmaals het leven nu is demax!! Dik proficiat ben zoooo blij voor jullie en jullie omgeving!! ♡

  2. Dag Annelies,
    Neen, we kennen mekaar niet…
    Een vriendin van een vriendin van een vriendin van jou heeft ons ergens midden 2016 een link doorgestuurd van ‘jouw’ panorama reportage.
    Ge moet hier eens naar kijken zei ze, voor Aude.
    Aude is mijn dochter. Ze wordt volgende maand 27 en is al een paar jaar ziek.
    Doodop, pijn, het lichaam dat langs alle kanten niet meer wil.
    Veel dokters, vele diagnoses, veel frustraties, veel probeersels.
    Ze bleef even ziek.
    CVS en fibromyalgie, zeiden ze in het UZ. Je moet ermee leren leven, juffrouw…
    Maar het werd steeds erger.
    De zetel, de rolstoel en eenzaamheid…
    Het niet meer willen leven…
    Ik moet het je niet uitleggen.
    Toen zagen we ‘jouw’ reportage en in dezelfde periode gaf iemand ons de naam van Kenny De Meirleir door…
    En dus sinds november 2016 in behandeling.
    Het gaat voorzichtig, heel voorzichtig, een ietsje beter.
    Maar de angst dat het niet meer goed komt, blijft.
    Toevallig ben ik, al zoekend op het internet, jouw blog tegengekomen.
    Het gaf moed te lezen dat het beter met jou ging. Als de behandeling bij jou aanslaat dan is de kans dat Aude beter wordt er ook.
    Heel vaak ben ik op jouw blog gaan kijken naar het vervolg. Maar het bleef stil.
    Omdat het goed ging of net niet ?
    En op een mooie lentedag, vorig jaar, liep ik in de Mageleinstraat en liepen jullie ons voorbij. Ik zag jullie en dacht ‘waar ken ik dat meisje van’ ? In een flits wist ik : de panorama reportage ! Ik heb je lang nagekeken, ik heb gehuild. Omdat je daar zo vrolijk liep te wandelen. Je lachte en straalde zoveel energie en blijdschap uit. Ik heb gehuild om de hoop die er is. De hoop dat Aude ook weer vrolijk in de stad zal kunnen lopen. Het voorzichtig wandelen lukt al een beetje. Soms. Nog niet zo vrolijk als jij vorig jaar in de Mageleinstraat, maar het lukt al een beetje.
    En gisteren heb ik nog eens gekeken of je nog iets had geschreven…
    Ik heb gehuild (en ik ben écht geen huilebalk) om jouw verhaal. Ik ben heel blij voor jou.
    Merci voor je schrijfsels. Je moed en je energie om dit te delen. Je moet weten dat dit, voor ons althans, veel betekent. Dat dit vertrouwen geeft om door te gaan. Als het jouw is gelukt, dan zal het ons ook misschien lukken !
    Merci !
    Hilde

    • Wauw Hilde, wat een fijne reactie…
      Ik hoop met heel mijn hart dat Aude binnenkort even hard kan glimlachen en genieten van het leven als ik nu weer kan.
      Heel erg bedankt voor je bericht, dit doet enorm veel deugd!

  3. Bedankt voor alles !!!!!!! De man van Evy zonder jou liep ik nog van dokter naar dokter jou getuigenis op tv heeft mijn en waarschijnlijk veel mensen op het juiste spoor geholpen! veel succes met de adoptie

  4. Annelies, dit is zo ongelooflijk fijn om te lezen!!
    Ik had het al van Bas gehoord ook, toen ik hem een tijd geleden es tegen lijf liep bij Ona. Ik duim (maar ben er eigenlijk zeker van) dat 2018 een fantastisch jaar wordt voor jullie! En misschien lopen wij elkaar binnenkort ook es tegen het lijf? Liefs xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s