Nooit alleen…

Een monkellachje in de auto maakte duidelijk dat het eindelijk zover was.
Ze keken een beetje schichtig naar mekaar, zonder woorden afsprekend of ze het grote nieuws al zouden delen of niet, het was nog zo pril.
Intussen deed de rest van ons enorm veel moeite om ons gezicht in de plooi te houden en te doen alsof we niet al lang door hadden dat het was gelukt, dat deze poging de goede was geweest.

Ze waren zwanger, eindelijk, Eva en Bert zouden een kindje krijgen.
Een baby gevormd door de wetenschap, maar vooral gemaakt vanuit een gigantische golf van liefde. 
Enige tijd later een berichtje.
“By the way, ik heb nog een primeur.”
En dan een foto van een echo.
“Links zie je het hoofdje van onze ene, en rechts dat van onze andere baby…”
Het zouden er dus twee gaan worden.
Twee tegelijk.
We lachten samen, en we deelden hun eerste klein paniekske want allé, een tweeling, dat was toch even slikken. Maar we waren vooral zo blij voor hen.
Zo ongelooflijk blij en fier en gelukkig dat het eindelijk gelukt was.
Dat hun grootste wens binnen iets meer dan een half jaar zou gaan uitkomen.

We leerden mekaar een aantal jaren geleden kennen.
Eerst via twitter, daarna pas in het echt.
Maar sneller dan bij gelijk welke andere vriendschap werden we heel close, Bas, Eva, Bert en ik.
En ons gezamenlijk verdriet heeft daar heel wat toe bijgedragen.
Onze verhalen zijn fundamenteel anders, maar de kern is dezelfde.
We delen eenzelfde allesomvattende wens die om één of andere reden niet uitkomt.
En dat verbindt.
We kunnen er samen om lachen. Omdat de ander wéét wat je voelt kan je verdragen dat er grapjes over worden gemaakt. 
We kunnen het verwarrende gevoel van tegelijkertijd blijdschap en, een milde doch aanwezige vorm van, jaloezie bij het aankondigen van de zoveelste zwangerschap met mekaar delen, want de ander weet exact wat je bedoelt. 
We kunnen samen huilen, kwaad zijn op de wereld, of ons heel even ouderwets achteruitgestoken voelen in een veilige context. Zonder het risico te lopen dat iemand zich achteraf slecht zal voelen bij jouw gevoelens, waar je zelf niet altijd even fier op bent maar die nu eenmaal af en toe de kop opsteken. 
Zelden heb ik twee mensen iets zo hard gegund dan Bert en Eva hun tweeling, hun groot geluk waar ze zo lang op hadden moeten wachten. Hun diepste wens waar ze als krijgers voor hebben gevochten en afgezien, op alle mogelijke manieren.
Het was van in het begin geen zorgeloze zwangerschap, maar elke mijlpaal werd gevierd.
Twaalf weken ver, eindelijk!
Niet meer continu op de zetel, yes!

Een paar weken na de laatste mijlpaal werd Eva opgenomen in de het ziekenhuis, haar gynaecologe was ongerust.
Maar ze droegen het als koene ridders en hielden er de moed in.
Eva kon nergens beter zijn. 
Ze zou van dichtbij worden opgevolgd en als er iets zou misgaan, kon er onmiddellijk worden ingegrepen. 
We spraken af dat ik veel zou langsgaan, nu ik zelf nog thuis was. Samen films kijken op het ziekenhuisbed, mopjes vertellen, eetbaar voedsel voorzien en eindeloos knuffelen. Die tijd in het ziekenhuis zou voorbij zijn voor ze het wisten en de komst van de baby’s zou voetje voor voetje steeds dichterbij komen gekropen.

Maar het mocht niet zijn, twee dagen later kregen we het nieuws waar we eigenlijk helemaal geen rekening mee hadden gehouden…

Woorden zijn mijn sterkte en redden me in het verleden al meermaals uit moeilijke situaties, maar op dit moment kon ik ze onmogelijk vinden.
Nog steeds kan ik op veel momenten niks beter verzinnen dan: “Ik weet niet wat ik moet zeggen.”
En dat is oké, want er zijn gewoon geen woorden om te beschrijven wat je op zo’n moment voelt.
Je wil de juiste dingen zeggen, je wil troosten en steunen, maar je weet niet hoe.
Want je weet niet hoe het voelt, en gelukkig maar, je kan je met de beste wil ter wereld niet indenken hoe het moet zijn.
Dus knuffelen we maar.
Veel, hard en lang.
Een gemeende knuffel zegt op zo’n moment veel meer dan duizend welgekozen woorden, want die dekken nooit de lading.

Verleden zaterdag, op één van de zonnigste dagen van tweeduizendachttien, vierden we Coco en Mingus, geliefde dochter en zoon van Eva en Bert. 
Op een prachtige locatie in Gent kwamen we met vrienden en familie samen om hen tegelijkertijd te verwelkomen en afscheid van hen te nemen.
Het werd een ongelooflijk warme namiddag.
Mooie, betekenisvolle teksten, welgekozen muziek vol persoonlijke herinneringen en sentiment, sloten gin-tonic en frieten.
Samen lachen, samen huilen.
Maar vooral samen lachen.
Genieten van het samenzijn, en blij en fier zijn om de reden van dat samenzijn. 
Vieren dat je goede vrienden ouders zijn geworden van twee fonkelende sterretjes, en dat hen dat wezenlijk heeft veranderd, voor altijd.
Bert en Eva gadeslaan met een nooit afwezige traan in een ooghoek, zich sterk houdend en moedig zien verplaatsen van het ene fijne gesprek naar het andere. Gelukkig zijn om te zien dat de mensen die je zo graag ziet omringd zijn door een massa mensen die hen duidelijk even graag zien dan jij.
En gerust zijn.
Dat alles goedkomt.
Altijd.

Toen we laat die avond thuiskwamen, installeerden we ons onder een dekentje op ons terras.
We trokken champagne open en overliepen de voorbije dag en de grote emoties die de revue passeerden. We klonken op het leven, de liefde en de vriendschap.
Er werd nog nagepraat, maar niet heel veel.
Veel na-gelachen -en genoten, dat wel.
En gehuild, dat ook.

Verdriet hoort bij het leven, het verbindt mensen en het maakt ons sterk.
Maar wat uiteindelijk overblijft is niet dat verdriet, boosheid, teleurstelling of een gevoel van onrechtvaardigheid. 
Wat overblijft is fierheid en liefde, een eindeloze poel van liefde, en het wondermooie besef dat je er nooit alleen voor staat.

Advertenties

2 thoughts on “Nooit alleen…

  1. Hoe schoon en warm dat Eva&Bert zo goed omringd zijn.
    Hun verlies blijft ook in mijn gedachten hangen. Een verleden met niet vanzelf zwanger geraken heeft daar alles mee te zien.
    Koester jullie vriendschap!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s